— Ty… ty się zgadzasz?
Anna nie odpowiedziała od razu. Złożyła ręcznik, starannie ułożyła go na oparciu krzesła i dopiero wtedy podniosła wzrok na Pawła. W jej oczach nie było ani gniewu, ani żalu — raczej spokój kogoś, kto podjął decyzję dużo wcześniej.
— Tak. Zgadzam się — powiedziała cicho. — Zróbmy po twojemu.
Paweł wyraźnie się rozluźnił. Uśmiechnął się nawet, jakby właśnie wygrał ważny spór.
— Widzisz? Da się normalnie. Bez histerii.
Od następnego dnia wszystko potoczyło się dokładnie tak, jak zaplanował. Po pracy nie wracał już prosto do domu.
— Wpadnę do mamy — rzucał mimochodem.
Wracał późno, najedzony, zadowolony, czasem nawet pouczający.
— Mama zrobiła dziś rosół. Prawdziwy, nie jakieś twoje lekkie zupy. Jak się chce, to da się jeść taniej i lepiej.
Anna słuchała w milczeniu. Gotowała już tylko dla siebie — czasem była to kanapka, czasem jogurt, a czasem nic. Kuchnia nagle ucichła, opustoszała, jakby przestała być wspólną przestrzenią.
W weekend Paweł zaproponował „porządkowanie finansów”. Rozłożył rachunki, liczył, zaznaczał.
— Tu połowa moja, tu twoja. Proste.
Anna zapłaciła swoją część co do grosza. Internet opłaciła sama — Paweł „zapomniał”. Zaczęła prowadzić własną listę wydatków i wtedy zauważyła coś zaskakującego: mimo że zarabiała tyle samo co wcześniej, na koncie zaczęło zostawać więcej.
Maria nie ograniczała się do karmienia syna. Karmiła go także myślami. Anna słyszała urywki rozmów:
— Trzeba ją nauczyć rozsądku…
— Nie możesz jej na wszystko pozwalać…
— Kobieta musi wiedzieć, gdzie jest jej miejsce…
Po dwóch tygodniach Paweł westchnął:
— Dziwnie jest. Nie jemy razem.
— To był twój pomysł — odpowiedziała Anna.
— Chciałem oszczędzać.
— Chciałeś jeść u mamy.
Paweł skrzywił się.
— Zawsze tak to przedstawiasz, jakbym był tym złym.
Anna reagowała coraz rzadziej. Zaczęła wracać z pracy później, chodzić na spacery, zapisała się na zajęcia sportowe. W domu było ciszej, ale ona czuła się lżej.
Paweł przeciwnie — stawał się coraz bardziej nerwowy. Liczył każdy grosz. Zrezygnował z kawy na mieście, z drobnych przyjemności. Narzekał, że „wszystko jest drogie”.
W trzecim tygodniu Maria przyszła bez zapowiedzi.
— Anna, przyniosłam ci obiad — oznajmiła, wchodząc. — Bo mam wrażenie, że ty tu prawie nie gotujesz.
— Nie trzeba — odpowiedziała Anna chłodno.
— Rodzina powinna o siebie dbać — westchnęła Maria, rzucając znaczące spojrzenie.
Paweł bez wahania stanął po stronie matki.
— Ona tylko chce pomóc.
— Ona chce kontrolować — powiedziała Anna cicho.
Zapadła ciężka cisza. Maria wyszła obrażona. Paweł kipiał ze złości.
— Po co to zrobiłaś?!
— Bo nie chcę już być wychowywana przez twoją matkę — odpowiedziała spokojnie.
W czwartym tygodniu Paweł wrócił do domu zdenerwowany.
— Anna… masz gotówkę?
— Na co?
— Karta mi nie działa. Potrzebuję na dojazd.
Anna spojrzała na niego bez emocji.
— Nie mam.
— Jak to nie masz?!
— Oddzielny budżet. Każdy za siebie.
Paweł zaklął i wyszedł, trzaskając drzwiami.
Tego samego dnia Anna zadzwoniła do ślusarza.
Wieczorem, gdy metaliczny klik nowego zamka rozległ się w przedpokoju, poczuła ulgę. Położyła nowe klucze na półce.
Paweł wrócił późno. Próbował otworzyć drzwi. Bez skutku.
— Anna! Co to ma znaczyć?!
— To znaczy, że model europejski działa — odpowiedziała spokojnie zza drzwi. — Oddzielnie.
— To też moje mieszkanie!
— Przestało być wspólne w chwili, gdy przestało być partnerskie.
Po chwili ciszy usłyszała, jak schodzi po schodach. Telefon zawibrował później — seria pretensji, oskarżeń, gróźb.
Anna wyciszyła dźwięk. Usiadła w ciszy, w mieszkaniu, które po raz pierwszy od bardzo dawna było naprawdę jej.
