Spojrzałam na Krystiana długo i spokojnie, jakby próbowała dostrzec w nim choć cień szczerości.
— Naprawdę? — zapytałam cicho, z niedowierzaniem.
Skinął głową i westchnął teatralnie.
— Niestety tak. Portfel został w innej kurtce. Pech jak zwykle mnie prześladuje… — rzucił z wymuszonym śmiechem, który brzmiał tak sztucznie, że aż bolało słuchać.
Uśmiechnęłam się lekko.
— Nic nie szkodzi. Mam na to sposób.
Jego twarz od razu się rozjaśniła.
— Wiedziałem, że jesteś wyjątkowa, Lena! — powiedział z ulgą i już sięgał po marynarkę, szykując się do swojej „krótkiej wyprawy do samochodu”.
Ale wtedy wyjęłam telefon, otworzyłam aplikację bankową i odwróciłam ekran w stronę kelnera.
— Poproszę dwa osobne rachunki. Ten za mnie… i ten za pana.
Krystian momentalnie zastygł.
— Zaraz, chwila… przecież ja… — zaczął się plątać.
Kelner spojrzał na niego uprzejmie.
— Czy życzy pan sobie zapłacić kartą, czy mamy poczekać, aż wróci pan z portfelem?
— Niech spróbuje wrócić — odpowiedziałam spokojnie, nie odrywając wzroku od Krystiana.
Zarumienił się gwałtownie. Wyglądał jak chłopak przyłapany na czymś wstydliwym. Uśmiech próbował utrzymać się na jego twarzy, ale drżące usta zdradzały wszystko. W jednej chwili zniknęła jego pewność siebie, a pod elegancką fasadą została tylko bezradność.
— Lena, źle to odebrałaś…
— Nie — przerwałam mu spokojnie. — Właśnie doskonale zrozumiałam.
Zapadła cisza.
— Powiedz tylko jedno: robisz tak często?
Odwrócił wzrok.
— Czasami… kobietom to nie przeszkadza. Lubią pomagać…
Parsknęłam krótkim, chłodnym śmiechem.
— To nie pomoc, Krystian. To zwykłe wykorzystywanie cudzej naiwności. Dziś po prostu trafiłeś na niewłaściwą osobę.
Kelner nadal stał obok, dyskretnie czekając. Po chwili Krystian ciężko westchnął.
— Dobrze. Mam trochę gotówki w samochodzie. Zaraz wrócę.
Wstał gwałtownie i niemal uciekł w stronę wyjścia. Pozwoliłam mu dojść do drzwi, po czym spojrzałam na kelnera.
— Proszę się nie martwić. Zapłacę rachunek. Ale jeśli ten pan nie wróci, zostawi po sobie naprawdę niezapomniane wrażenie.
Nie wrócił ani po dziesięciu minutach, ani po piętnastu.
Spokojnie odblokowałam telefon, weszłam w naszą rozmowę i kliknęłam „zablokuj kontakt”. Potem wyjęłam z torebki małą karteczkę i napisałam dużymi literami:
„Zapomniał portfela. I przyzwoitości.”
Wsuwając kartkę pod jego niedopity kieliszek whisky, zauważyłam, że kelner z trudem powstrzymuje śmiech.
— Przepraszam, proszę pani… ale to było genialne.
— Wiem — odpowiedziałam z lekkim uśmiechem. — Czasem człowiekowi należy się odrobina satysfakcji.
Na zewnątrz padał drobny śnieg. Owinęłam się szczelniej szalikiem i ruszyłam przez parking. W kieszeni zawibrował telefon.
Nowa wiadomość z nieznanego numeru:
„Lena, chyba nie sądzisz, że zrobiłem to specjalnie? Wróć, wszystko wyjaśnię!”
Spojrzałam na ekran, roześmiałam się pod nosem i bez chwili wahania usunęłam wiadomość.
Myślałam, że to koniec tej historii. Myliłam się.
Tydzień później napisał do mnie Daniel. Czterdzieści osiem lat, zwyczajny profil, bez zdjęć przy luksusowych autach i bez banalnych cytatów o „prawdziwych wartościach”. Tylko jedno krótkie zdanie:
„Szukam kogoś, przy kim mogę być sobą i szczerze się śmiać.”
Pisaliśmy godzinami. Spokojnie, bez gier i udawania. Dzięki niemu prawie zapomniałam o wszystkich samozwańczych „łowcach darmowych kolacji”.
Na nasze pierwsze spotkanie wybraliśmy małą kawiarnię. Bez przesadnego luksusu, bez hałasu i pokazówek. Gdy weszłam do środka, Daniel już tam był. Na stoliku czekały dwa cappuccino.
Wstał, uśmiechnął się i powiedział:
— Uprzedzam: zapłaciłem sam. Po prostu chciałem. I tak, portfel mam przy sobie.
Oboje wybuchnęliśmy śmiechem.
W tamtej chwili zrozumiałam, że nawet najbardziej rozczarowujące spotkania czasem mają sens. Bo uczą, jak nie tracić szacunku do samej siebie, jak dostrzegać prawdę ukrytą pod eleganckimi maskami i jak nie wierzyć w puste słowa.
A jeśli gdzieś ktoś znów westchnie dramatycznie:
„Oj, portfel został w innej kurtce…”
Cóż.
Teraz już dokładnie wiem, co odpowiedzieć.
