Anna wpatrywała się w Michała uważnie, pilnując, by jej twarz pozostała zupełnie obojętna.
— Dobrze… skoro tak uważasz — odparła spokojnie i odsunęła się, robiąc mu przejście.
Michał wciągnął sportowe buty, rzucił szybkie spojrzenie na telefon i wyszedł, zamykając za sobą drzwi. Anna odczekała kilka sekund. Słyszała, jak jego kroki cichną na schodach. Nie wezwał windy — najwyraźniej pamiętał poranną awarię.
Wtedy podjęła decyzję.
Narzuciła płaszcz na ramiona i bezszelestnie opuściła mieszkanie. Zeszła dwa piętra niżej i zatrzymała się między kondygnacjami, skąd miała widok na klatkę schodową. Tak jak przypuszczała, Michał nie wyszedł z budynku. Zatrzymał się na ósmym piętrze.
Drzwi do mieszkania Karoliny uchyliły się niemal natychmiast. Michał wsunął się do środka, a drzwi zamknęły się cicho za jego plecami.
Anna poczuła, jak coś w niej ostatecznie się łamie. Nie było łez. Nie było krzyku. Była tylko chłodna, przejrzysta świadomość.
Powoli zeszła na dół, wyszła przed blok i przez chwilę stała w deszczu. Krople spływały po jej twarzy, mieszając się z czymś, czego nie chciała nazywać. Wyjęła telefon. Nie zadzwoniła do Michała. Wybrała numer siostry.
— Mogę do ciebie przyjechać na kilka dni? — zapytała spokojnie.
Głos po drugiej stronie natychmiast stał się czujny.
— Co się stało?
— Opowiem na miejscu.
Kiedy wróciła do mieszkania, była już zdecydowana. Wyjęła z szafy walizkę i zaczęła pakować najpotrzebniejsze rzeczy: dokumenty, kilka ubrań, laptop, ładowarki. Każdy ruch był dokładny, jakby realizowała plan od dawna ułożony w głowie.
Potem usiadła przy kuchennym stole i napisała krótką wiadomość:
„Słyszałam wszystko. Nie próbuj zaprzeczać. Klucze zostawiam na komodzie. O formalnościach dowiesz się wkrótce.”
Położyła kartkę dokładnie tam, gdzie rano leżał jej telefon.
Gdy usłyszała przekręcany w zamku klucz, była gotowa. Stała w przedpokoju z walizką przy nodze.
— Aniu? — zawołał Michał, zdejmując kurtkę. — Już jestem.
Wyszedł na korytarz i zamarł na jej widok.
— Co ty robisz?
— To, co powinnam była zrobić już dawno — odpowiedziała spokojnie.
Jego wzrok padł na kartkę w kuchni. Podszedł, przeczytał ją i pobladł.
— Anna… to nie tak, jak myślisz.
— Właśnie tak, jak myślę — przerwała mu. — Stałam dziś rano w zepsutej windzie na ósmym piętrze. Cztery minuty. Wystarczająco długo, żeby usłyszeć wszystko.
Zamilkł, jakby gorączkowo szukał słów.
— To był błąd — powiedział w końcu cicho. — To nic nie znaczyło.
Anna uśmiechnęła się gorzko.
— Błąd to literówka w wiadomości. To, co robisz od miesięcy, to wybór.
Zrobił krok w jej stronę.
— Możemy to naprawić. Proszę. Dla nas. Dla tych wszystkich lat.
— Zaufania nie naprawia się jak windy — odpowiedziała spokojnie. — Kiedy spada, trudno je znów uruchomić.
W jego oczach pojawił się strach.
— A my? To naprawdę koniec?
— To koniec kłamstw — powiedziała. — A co do nas… to zależy od tego, czy w ogóle jeszcze istnieliśmy.
Chwyciła walizkę i ruszyła w stronę drzwi. Michał stał bez ruchu, jakby nie wierzył, że to dzieje się naprawdę.
— Anna, proszę…
Zatrzymała się na moment.
— Wiesz, co jest najgorsze? — powiedziała cicho. — Gdyby ta winda się nie zepsuła, dalej żyłabym w przekonaniu, że wszystko jest w porządku. Czasem potrzeba awarii, żeby zobaczyć prawdę.
Otworzyła drzwi.
— Skontaktuje się z tobą mój prawnik.
I wyszła.
Deszcz nadal padał. Anna wciągnęła głęboko powietrze. Było chłodne, świeże i prawdziwe. Zupełnie inne niż to „świeże powietrze”, po które wychodził Michał.
Szła powoli, ale zdecydowanie. Każdy krok oddalał ją od bólu, który jeszcze rano wydawał się nie do zniesienia. W jej głowie nie było już chaosu. Była decyzja.
Telefon zawibrował. Wiadomość od Michała.
Nie przeczytała jej.
Zamiast tego spojrzała przed siebie. Świat się nie zatrzymał. Samochody mijały ją na ulicy, światła w oknach innych mieszkań świeciły jak zawsze. Życie toczyło się dalej.
A ona zamierzała iść razem z nim.
Tym razem bez kłamstw.
