Na sali zapadła cisza tak gęsta, że słyszałam własny oddech.
Michał patrzył na mnie, jakby próbował odgadnąć, czy to prowokacja. Czy za chwilę się roześmieję, machnę ręką i przeproszę za „niepotrzebne emocje”.
— Co masz na myśli, mówiąc, że to twoje mieszkanie? — zapytał w końcu powoli. — Jesteśmy małżeństwem.
— Mam na myśli dokładnie to, co powiedziałam.
Krystyna zerwała się z krzesła.
— Michał, zareaguj! Ona chyba postradała zmysły! W twoim domu takie słowa?!
W twoim domu.
Uśmiechnęłam się ledwie zauważalnie.
— Właśnie w tym rzecz, Krystyno. To nie jest jego dom.
Michał zmrużył oczy.
— Zastanów się dobrze, Anka.
— Już się zastanowiłam.
Otworzyłam torebkę i wyjęłam teczkę. Położyłam ją spokojnie na stole, między talerzami i kieliszkami.
— Co to ma być? — rzucił ostro.
— Akt sprzedaży.
Przez chwilę nikt nie zareagował.
— Jakiej sprzedaży? — zapytała Krystyna.
— Mieszkania.
To słowo opadło ciężko, jak coś nieodwracalnego.
Michał zbladł.
— Chyba żartujesz.
— Nie żartuję.
— Nie możesz sprzedać mieszkania bez mojej zgody!
— Mogę. Było moje jeszcze przed ślubem. Tylko moje nazwisko widniało w księdze wieczystej.
Przy sąsiednim stoliku ktoś szepnął: „Boże…”.
Michał wyrwał dokumenty i zaczął je przeglądać. Kartki drżały mu w dłoniach.
— Kiedy to zrobiłaś?
— Dziś. Dwadzieścia minut przed przyjazdem tutaj.
Krystyna zakryła usta.
— Michał, powiedz, że to kłamstwo!
On wpatrywał się w datę, podpis, pieczęcie.
— Za ile? — zapytał w końcu cicho.
— Trzysta tysięcy euro.
Po sali przeszedł szmer — już nie współczujący, raczej spragniony sensacji.
Michał podniósł wzrok.
— Gdzie są pieniądze?
— Tam, gdzie nie masz do nich dostępu.
Coś w nim wtedy pękło. Nie wybuchł. Nie podniósł głosu. Po prostu stracił grunt pod nogami.
— Zrobiłaś to z premedytacją? — wyszeptał.
— Tak.
Krystyna podeszła bliżej.
— Niewdzięczna! Michał dał ci nazwisko, pozycję, znajomości!
— A ja dałam mu dach nad głową.
Zapadła cisza.
Michał zacisnął szczękę.
— Gdzie mamy teraz mieszkać?
— My? — powtórzyłam spokojnie. — Nie ma już „nas”.
Te słowa zawisły w powietrzu jak wyrok.
— Co sugerujesz? — jego głos był lodowaty.
— Jutro składam pozew o rozwód.
Krystyna aż się zachwiała.
— Nie dopuszczę do tego! To skandal!
— To nie pani decyzja.
Michał zrobił krok w moją stronę.
— Myślisz, że poradzisz sobie beze mnie? Bez moich pieniędzy?
Poczułam, jak coś we mnie się prostuje. Jakbym po latach przestała się garbić.
— Te pieniądze nigdy nie były nasze. Były twoje. A mieszkanie było moje.
— Zostaniesz z niczym.
— Zostanę z sobą.
Ktoś odwrócił wzrok. Ktoś inny udawał, że czyta wiadomości w telefonie. Nikt już nie traktował tego jak zwykłej uroczystości.
Zdjęłam obrączkę.
Metal był jeszcze ciepły.
Położyłam ją przy jego talerzu.
— Myślę, że bardziej pasuje do ciebie.
Krystyna wydała zduszony okrzyk.
Michał patrzył na złoty krążek, jakby był czymś obcym.
— Anna… — spróbował łagodniej. — Porozmawiajmy. W domu.
— Nie mamy już domu.
Brzmiało to twardo. Ostatecznie.
Zapięłam płaszcz.
— Nowi właściciele wprowadzają się za trzy dni. Masz czas, żeby zabrać swoje rzeczy.
— Ty też tam mieszkasz! — wybuchnął.
— Już nie na długo.
W jego oczach pojawiło się coś nowego. Strach. Nie o mnie. O siebie. O reputację. O kontrolę.
— Wszyscy patrzą — syknął.
Rozejrzałam się spokojnie.
— Wiem.
I po raz pierwszy nie czułam z tego powodu lęku.
Wzięłam torebkę.
— Dokąd idziesz? — zapytał.
— Do hotelu.
— Do hotelu?!
— Zarezerwowałam pokój na tydzień. Potem zdecyduję, co dalej.
— Oszalałaś.
— Nie. W końcu przejrzałam na oczy.
Odwróciłam się i ruszyłam do wyjścia.
Za plecami narastał chaos. Krystyna coś wykrzykiwała. Ktoś próbował ich uciszyć. Ktoś szeptał: „Zawsze była taka cicha…”.
Drzwi restauracji zamknęły się za mną miękko.
Powietrze było chłodne i wilgotne. Światła miasta odbijały się w mokrym bruku.
Oddychałam głęboko.
Telefon zawibrował.
Wiadomość od notariusza: „Środki zaksięgowane. Transakcja zakończona.”
Uśmiechnęłam się.
Nie wiedziałam jeszcze, gdzie będę za miesiąc. Nie miałam planu na kolejne lata. Ale wiedziałam jedno — już nigdy nie będę chodzić na palcach po własnej podłodze.
Taksówka podjechała niemal natychmiast.
— Dokąd? — zapytał kierowca.
Podałam adres hotelu.
Gdy samochód ruszył, spojrzałam w lusterko. Restauracja malała w oddali, jej światła migotały jak scena, na której właśnie opadła kurtyna.
Tam zostawał Michał. Jego duma. Jego „mój dom”.
Ja jechałam w nieznane.
Ale to nieznane należało do mnie.
