Stałam w progu jeszcze przez kilka sekund, nie mogąc się ruszyć. W domu paliło się światło — nie dzienne, lecz elektryczne. Ktoś tu mieszkał.
Serce zaczęło bić mi tak mocno, że czułam puls w skroniach. Zrobiłam kilka ostrożnych kroków w głąb korytarza. Nie było tu żadnego remontu, kurzu ani narzędzi. Przeciwnie — panował porządek, a na stole w kuchni stał kubek z herbatą, z którego unosiła się para.
— Halo…? — odezwałam się cicho.
W tej samej chwili usłyszałam kroki z sąsiedniego pokoju. Zamarłam. Kroki zbliżały się powoli, aż w końcu w drzwiach kuchni pojawiła się kobieta.
Zabrakło mi tchu.
To była Maria.
Moja teściowa, o której adwokat mówił, że zmarła ponad miesiąc temu, stała przede mną jak gdyby nigdy nic.
Wyglądała niemal tak samo jak zawsze, może tylko jej włosy były trochę bardziej siwe. Patrzyła na mnie równie zaskoczona jak ja na nią.
— Ty…? — wyszeptała w końcu. — Co ty tu robisz?
Nie wiedziałam, czy krzyczeć, płakać, czy uciekać.
— Ale… pani… przecież… pani nie żyje… — wyjąkałam.
Maria zamilkła na chwilę, po czym powoli usiadła przy stole, jakby nagle zabrakło jej sił.
— Piotr powiedział ci, że umarłam? — zapytała.
Skinęłam głową.
W kuchni zapadła ciężka cisza.
— W takim razie… w końcu tu przyjechałaś — powiedziała po chwili. — Zastanawiałam się, kiedy to nastąpi.
Podeszłam bliżej, wciąż drżąc.
— Nic z tego nie rozumiem. Dlaczego Piotr powiedział, że pani zmarła? Dlaczego przez tyle lat nie pozwalał mi tu przyjechać?
Maria westchnęła głęboko i przetarła dłonią czoło.
— Bo Piotr nie chciał, żebyś poznała prawdę.
W brzuchu poczułam lodowaty ucisk.
— Jaką prawdę?
Maria spojrzała na mnie długo, jakby ważyła, ile powinna mi powiedzieć.
— Piotr nie przyjeżdża tu tylko po to, żeby odwiedzić matkę.
Przeszedł mnie dreszcz.
— Więc po co tu przyjeżdża?
Maria wstała i skinęła, żebym poszła za nią. Przeszłyśmy przez wąski korytarz aż do drzwi na końcu domu.
Otworzyła je powoli.
W środku znajdował się mały pokój. Dwa łóżka, kilka pluszowych zabawek, kolorowe rysunki przyklejone do ścian.
Na jednym z łóżek siedział chłopiec, może sześcioletni, bawiący się samochodzikiem. Przy oknie dziewczynka, trochę starsza, rysowała coś w zeszycie.
Zamarłam.
— Kim… są te dzieci? — wyszeptałam.
Dziewczynka odwróciła się w naszą stronę. Miała oczy dokładnie takie same jak Piotr.
— Babciu, kto to jest? — zapytała.
Poczułam, jak ziemia usuwa mi się spod nóg.
Maria spojrzała na mnie ze smutkiem.
— To dzieci Piotra.
Słowa uderzyły mnie jak zimna fala.
— Nie… to niemożliwe…
— Niestety możliwe — odpowiedziała cicho. — Są jego.
Oparłam się o ścianę, bo nogi zaczęły się pode mną uginać.
— Z kim…?
Maria zawahała się chwilę.
— Z kobietą z tej wsi. Znali się jeszcze zanim poznał ciebie. Ich związek się skończył, ale kiedy dwa lata temu zginęła w wypadku, dzieci zostały same.
Spojrzałam znowu na dzieci. Chłopiec przyglądał mi się z ciekawością, a dziewczynka wyglądała na nieśmiałą.
— I Piotr…? — zapytałam.
— Przyjeżdża tu co tydzień — powiedziała Maria. — Opiekuje się nimi. Ale bał się powiedzieć ci prawdę. Myślał, że odejdziesz.
Usiadłam powoli na brzegu łóżka, próbując uporządkować myśli. Te wszystkie lata… kłamstwa… jego tajemnicze wyjazdy… nagłe milczenie w telefonie.
Wszystko nagle zaczęło mieć sens.
— Dlatego powiedział, że pani nie żyje… — wyszeptałam.
— Tak — odpowiedziała Maria. — Chciał, żebyś nigdy tu nie przyjechała.
Dziewczynka podeszła do mnie niepewnie.
— Ty jesteś koleżanką mojego taty? — zapytała.
Słowo „tata” zabrzmiało w mojej głowie jak echo.
Spojrzałam na nią uważnie. Te dzieci nie były niczemu winne.
— Ja… jestem jego żoną — powiedziałam cicho.
Dzieci spojrzały na siebie zdziwione.
W tym momencie z podwórza dobiegł dźwięk zatrzymującego się samochodu.
Maria gwałtownie odwróciła głowę w stronę okna.
— Piotr… — wyszeptała.
Serce znowu zaczęło mi walić jak młot.
Usłyszałam kroki na werandzie.
Drzwi wejściowe się otworzyły.
Kilka sekund później Piotr stanął w progu pokoju.
Kiedy mnie zobaczył, jego twarz natychmiast pobladła.
— Ty…? — wyszeptał.
W pokoju zapadła taka cisza, że słychać było oddechy dzieci.
Patrzyliśmy na siebie przez długą chwilę.
W jego oczach zobaczyłam dokładnie to, czego się spodziewałam.
Strach.
Bo wiedział, że w końcu poznałam całą prawdę.
