Nowa pokojówka chciała odkryć, dlaczego córka właściciela każdej nocy płacze w swoim pokoju. Ale kiedy weszła do sypialni nastolatki…
Głos Edwarda Becketta wciąż rozbrzmiewał w powietrzu. Elizabeth stała nieruchomo, z opuszczonymi ramionami. Nie spodziewała się, że wszystko potoczy się w ten sposób. Mimo łez Julietty, mimo własnych przeczuć i zmęczenia — nie sądziła, że konsekwencje będą aż tak surowe.
Julietta, skulona pod kołdrą, zakryła twarz, jakby chciała zniknąć z tego świata. Ogromny, luksusowy pokój nie był już schronieniem, lecz więzieniem. Cichym, zimnym więzieniem.
Edward podszedł do łóżka, ale nie usiadł. Stał wyprostowany, z rękami splecionymi za plecami, niczym generał.
— Julietto, nie powinnaś tak traktować personelu. Są zasady. Ona je złamała, ale ty również.
Jego ton był spokojny, lecz chłodny. Dziewczyna milczała.
Elizabeth przełknęła ślinę. Nie powinna była się wtrącać. A jednak to zrobiła.
— Panie Beckett… Wiem, że złamałam reguły. Ale… ona płakała. Co noc. Nie mogłam dłużej po prostu stać za drzwiami i nic nie robić.
Edward spojrzał na nią. Jego wzrok nie był wściekły, raczej zaskoczony. Po chwili westchnął.
— Jutro rano proszę oddać klucze pani Truman. Umowa zostaje rozwiązana ze skutkiem natychmiastowym.
— Rozumiem — powiedziała cicho Elizabeth.
Spojrzała jeszcze raz na Julietę. Ich oczy się spotkały — przez krótką chwilę połączyło je coś więcej niż tylko ta noc. Samotność. Ból. Tęsknota za zrozumieniem.
Następnego ranka Elizabeth pożegnała się z personelem. Pani Truman, starsza kobieta o ciepłym spojrzeniu, podała jej dłoń:
— Szkoda, że pani odchodzi. Mało kto miałby tyle odwagi co pani.
— Dziękuję. Czasem… zasady nie są najważniejsze.
Zostawiając posiadłość za sobą, Elizabeth poczuła ulgę. Straciła pracę, ale nie sumienie. Wiedziała, że Julietta jej nie zapomni.
W tym samym czasie Julietta siedziała samotnie w salonie. Jej ojciec minął ją, zawahał się i wrócił.
— Julietto…
Podniosła wzrok.
— Powiedziałeś, że mama nie chce mnie widzieć… To prawda?
Edward zawahał się. Jego twarz złagodniała.
— Nie wiem. Prawdę mówiąc… to ja nie chciałem, by była częścią twojego życia po rozwodzie. Ale może… popełniłem błąd.
— Mogę… do niej zadzwonić?
Skinął powoli głową.
— Zorganizuję to. Ale chciałbym też być przy tym obecny.
Po raz pierwszy od miesięcy w oczach Julietty pojawiła się nadzieja. Krucha, ale prawdziwa.
Tydzień później, w małej kawiarni w centrum miasta, Elizabeth podawała herbatę swojej starszej siostrze Helen. Uśmiechała się zmęczona, ale jej oczy błyszczały inaczej niż przedtem.
— Jak było? — zapytała Helen, która już dochodziła do siebie.
— Nauczyłam się, że niektórzy mają wszystko… oprócz tego, czego naprawdę potrzebują.
— Czyli czego?
— Bliskości. Zrozumienia. Prawdy.
— Wróciłabyś tam, gdyby cię poprosili?
Elizabeth uśmiechnęła się lekko.
— Może. Ale tylko jeśli coś się zmieni.
Tymczasem w wysokim, jasnym pokoju z jedwabnymi zasłonami Julietta trzymała w rękach zdjęcie mamy. Telefon cicho zawibrował — wiadomość od nieznanego numeru:
„Kochana Julietto, tu mama. Tata do mnie zadzwonił. Chcesz się spotkać?”
Julietta uśmiechnęła się po raz pierwszy od wielu miesięcy.
