Laura stała nieruchomo, obejmując pusty kubek dłońmi, nie odpowiadając na ultimatum Clary. Nie musiała. Decyzja w jej głowie była już podjęta — a gdy jest prawdziwa, słowa stają się zbędne.Upiła powoli łyk herbaty, zyskując chwilę, by uporządkować myśli. Nadal czuła pulsowanie w nadgarstku, tam, gdzie Clary zacisnęła swoją dłoń zbyt mocno. Miała ochotę krzyknąć, cisnąć kubkiem, wyrzucić z siebie wszystko, co tłumiła miesiącami. Ale wstrzymała oddech. Gniew może być bronią, lecz tylko wtedy, gdy potrafisz go okiełznać.
— Nic nie powiesz? — spytała Clara ostrym tonem. — Myślisz, że jeśli będziesz mnie ignorować, to się zatrzymam?
Laura podniosła wzrok.
— Nie, nie myślę, że się zatrzymasz. I właśnie dlatego… zatrzymam się ja.
Clara mrugnęła, zaskoczona.
— Co masz na myśli?
— To, że odchodzę, Claro.
Cisza wypełniła kuchnię. Po raz pierwszy, odkąd się znały, Clara nie miała w zanadrzu odpowiedzi.
— Zwariowałaś? — wybuchła w końcu. — I niby dokąd pójdziesz? Na ulicę?
— Gdziekolwiek, byle nie tutaj.
Laura wstała, zabrała kubek, opłukała go mechanicznie i wyszła z kuchni. W małej sypialni, która od miesięcy była jej jedynym „kątem”, zaczęła pakować ubrania do torby podróżnej. Nie potrzebowała wiele — tylko tyle, ile mogła unieść.
Gdy składała sweter, w korytarzu rozległy się kroki Clary.
— W ogóle nie myślisz! — rzuciła. — Wiesz przecież, że Daniel się na to nie zgodzi!
— Powiem mu sama — odparła Laura, nie przerywając pakowania.
— A jeśli cię zostawi? — Clara uśmiechnęła się krzywo, celując prosto w jej słaby punkt. — Jeśli wybierze rodzinę, a nie ciebie?
Laura uniosła głowę i spojrzała jej w oczy.
— Jeśli mnie zostawi, bo nie chcę być poniżana… to znaczy, że nigdy mnie nie kochał.
Słowa opadły między nimi ciężko, jak kamień w wodę. Clara prychnęła, ale już nic nie powiedziała.
W południe wrócił Daniel. Laura siedziała na łóżku, a obok stała spakowana torba. Na sobie miała ten sam sweter, lecz jej spojrzenie było jasne i zdecydowane.
— Co się dzieje? — spytał, widząc bagaż.
— Daniel, odchodzę.
Zamarł, odkładając torbę, którą trzymał.
— Jak to „odchodzisz”? Dlaczego?
— Bo nie mogę już tak żyć. Twoja matka oblała mnie dziś rano zimną wodą, chwyciła za rękę, wyzywała. I to nie pierwszy raz, kiedy mnie upokorzyła.
— Laura… — Daniel potarł kark i spojrzał w stronę drzwi, gdzie majaczyła sylwetka Clary. — Może mama… przesadziła, ale…
— Nie, Daniel. To nie było „przesadzenie”. To była przemoc. I wiesz, że ona nigdy się nie zatrzyma.
— Możemy z nią porozmawiać, ustalić granice…
— Nie ma granic dla kogoś, kto uważa, że ma prawo cię deptać.
Zbliżył się i chciał ująć jej dłonie, lecz ona cofnęła się o krok.
— Nie proszę cię, żebyś poszedł ze mną. To twój wybór. Ale ja tu już nie zostanę.
Widziałam w jego oczach wahanie. Kilka sekund ciszy, które ciągnęły się w nieskończoność.
— Masz dokąd pójść? — spytał w końcu.
— Do mojej koleżanki Anny. Ma wolny pokój na jakiś czas. Potem… zobaczymy.
— Laura… ja… — znów zerknął w stronę drzwi, a potem na nią. — Potrzebuję czasu, żeby to przemyśleć.
Uśmiechnęła się smutno.
— Weź tyle, ile chcesz. Ja biorę swój czas z powrotem.
Z torbą na ramieniu przeszła obok Clary, nie mówiąc ani słowa. Kobieta otworzyła usta, by coś powiedzieć, lecz Laura nie dała jej szansy. Otworzyła drzwi, wyszła w jasne światło dnia i wciągnęła głęboko zimne powietrze.
Na ulicy wszystko wydawało się inne — lżejsze, wolne. Nie wiedziała, co ją czeka, ale po raz pierwszy od dawna czuła, że to ona decyduje o drodze.
I gdzieś w środku wiedziała, że to odejście nie jest końcem. To dopiero początek.
