Często spotyka się przekonanie, że gospodynie domowe mają niewiele do zrobienia. Tymczasem rzeczywistość wygląda zupełnie inaczej. Matki pozostające w domu wykonują ogrom pracy, która rzadko zostaje zauważona. Opiekują się dziećmi, organizują zakupy, dbają o porządek w domu. Po ślubie i narodzinach dwóch synów – Cody’ego i Sonny’ego – Sara postanowiła zrezygnować z pracy jako projektantka wnętrz, by całkowicie poświęcić się rodzinie.
Jej mąż, Harry, pracował jako dobrze zarabiający twórca gier komputerowych. Choć to on płacił rachunki, nigdy nie okazywał wdzięczności za wysiłek Sary. Według niego praca w domu to nie była prawdziwa praca. Co więcej, często nie było go w domu, ponieważ spędzał długie godziny w biurze. Po powrocie oczekiwał, że Sara zajmie się wszystkim – od dzieci po jego własne sprawy.
Pewnego ranka Sara i dzieci czekały na Harry’ego przy śniadaniu. Kiedy wszedł do kuchni, nawet na nich nie spojrzał – był pochłonięty telefonem. Szybko złapał kawałek tostu i wrócił do pokoju. Wkrótce potem wybuchł gniewem, zarzucając Sarze, że nie wyprasowała jego białej koszuli na ważne spotkanie. Gdy próbowała wyjaśnić, że nie miała wystarczającej ilości rzeczy do prania, by uruchomić pełną pralkę, odrzucił to słowami: „Cały dzień nic nie robisz, a nawet tego nie potrafisz ogarnąć!”.
Sara była głęboko zraniona tymi słowami, lecz Harry nie zwracał uwagi na jej uczucia. Po kłótni wybrał pierwszą lepszą koszulę i poszedł do pracy, gdzie jego prezentacja zakończyła się sukcesem. Tego dnia spodziewał się, że Sara zadzwoni, by przeprosić – jak zawsze po ich sprzeczkach. Jednak telefon milczał. Kiedy wrócił do domu, zamiast żony zastał kartkę z napisem, że chce rozwodu.
Harry był zszokowany. Zadzwonił do siostry Sary, Zary, by dowiedzieć się, co się stało. To ona poinformowała go, że Sara trafiła do szpitala. Zrozpaczony Harry natychmiast pojechał na oddział ratunkowy. Tam dowiedział się, że jego żona miała załamanie nerwowe. Gdy wszedł do jej pokoju, Sara jasno dała mu do zrozumienia, że ich związek się skończył.
Po wyjściu ze szpitala Sara nie wróciła do domu. Zostawiła Harry’ego z dziećmi i zaczęła nowe życie. Harry musiał sam radzić sobie z wychowaniem synów, co szybko okazało się dla niego ogromnym wyzwaniem. Jego praca zaczęła na tym cierpieć – spóźniał się, nie dotrzymywał terminów, aż w końcu stracił zatrudnienie.
W tym czasie Sara wróciła do zawodu projektantki wnętrz i zaczęła dobrze zarabiać. Po pół roku od rozstania postanowiła walczyć o opiekę nad dziećmi. Sprawa trafiła do sądu. Harry, z ograniczonymi środkami i brakiem stałej pracy, nie miał dużych szans. Sędzia przyznał pełne prawa rodzicielskie Sarze, a Harry’emu wyznaczył dwa dni w tygodniu na widzenia z synami oraz obowiązek płacenia alimentów.
Gdy nadszedł dzień, w którym Sara miała zabrać dzieci do siebie, chłopcy nie chcieli się rozstawać z ojcem. „Nie chcemy się rozdzielać! Potrzebujemy i mamy, i taty!” – płakał Cody, obejmując Harry’ego. Słowa dzieci poruszyły Sarę. Zrozumiała, że dla dobra synów oboje muszą się zaangażować w ich wychowanie. W końcu postanowiła działać wspólnie, by zapewnić chłopcom szczęśliwe dzieciństwo.
