Tomek pierwszy odwrócił wzrok. Sabina powoli osunęła się na krzesło.
– Co to znaczy, że „nie może być ojcem”?
– Rok temu, po poważnym stanie zapalnym, Tomek przeszedł operację – spokojnie wyjaśniła Klara. – Późniejsze badania wykazały, że szanse na naturalne poczęcie są niemal zerowe.
– „Niemal” nie znaczy „żadne” – wtrąciła Irena.
– Owszem. Dlatego chcę wiedzieć, dlaczego Tomek nie powiedział o tym kobiecie, która nosi rzekomo jego dziecko.
Sabina odwróciła się do męża.
– Mówiłeś, że to był tylko drobny zabieg.
– Nie chciałem cię martwić.
– Przecież rozmawialiśmy o dziecku! Zapewniałeś mnie, że wyniki są dobre.
Klara położyła przed Tomkiem kopię wyników badań.
– Zrobiłeś kontrolne badanie?
Milczał.
– Zrobiłeś? – powtórzyła Sabina.
– Nie.
– A mnie powiedziałeś, że tak.
Irena chwyciła dokument.
– Lekarze też się mylą. Mój syn ma przecież córkę.
– Lidia ma dziewiętnaście lat, a operacja była rok temu – przypomniała Klara.
– Organizm mógł się zregenerować.
– To potwierdzi tylko badanie, nie pani marzenie o wnuku.
Sabina przycisnęła dłonie do brzucha.
– Tomek… wiedziałeś, że możesz nie mieć dzieci?
– Jest tam napisane: „bardzo niskie prawdopodobieństwo”.
– Wiedziałeś?
– Tak.
Klara zamknęła na moment oczy.
– A mimo to pozwoliłeś, żeby wszyscy wierzyli, że dziecko jest twoje?
– A czyje miałoby być?
Pytanie padło zbyt szybko.
Sabina nie spojrzała jednak na niego. Jej wzrok zatrzymał się na Irenie. Teściowa natychmiast odwróciła oczy.
– Teraz rozumiem, dlaczego tak baliście się prawdy – powiedziała cicho Klara.
– Nie wymyślaj – syknęła Irena.
Sabina podniosła się.
– Muszę wyjść. Źle się czuję.
– Odwiozę cię – zaproponował Tomek.
– Nie dotykaj mnie.
Doszła do drzwi, lecz nagle się zatrzymała.
– Dwa tygodnie przed tym, jak pierwszy raz byłam z Tomkiem… spotykałam się jeszcze z innym mężczyzną.
Tomek zbladł.
– Przecież mówiłaś, że nikogo nie było.
– Powiedziałam tylko, że tamten związek się skończył.
– Kto to był?!
Irena poderwała się z miejsca.
– Klara doprowadziła ciężarną kobietę do łez! Wystarczy na dziś. Porozmawiacie jutro.
– Wiedziała pani? – zapytała Klara.
– Oczywiście, że nie.
Sabina uśmiechnęła się gorzko.
– To pani radziła mi, żeby Tomkowi nic nie mówić, dopóki dziecko się nie urodzi.
Tomek spojrzał na matkę z niedowierzaniem.
– Wiedziałaś?
– Chciałam cię chronić. Sabina cię kocha, ty kochasz ją. Jakie znaczenie ma to, co było wcześniej?
– Ogromne! Zostawiłem rodzinę dla tego dziecka!
– Zacząłeś zdradzać dużo wcześniej – przerwała mu Klara. – Nie udawaj ofiary tylko dlatego, że teraz sam zostałeś oszukany.
– Od dawna byliśmy sobie obcy.
– Tylko jakoś nie znalazłeś czasu, żeby mi o tym powiedzieć.
Sabina chwyciła za klamkę.
– Powiedz jego nazwisko! – zażądał Tomek.
– A Klara miała prawo wiedzieć o nas.
– Nie porównuj tego!
– Dlaczego? Bo tym razem zdradzono ciebie?
Tomek zamilkł.
Sabina spojrzała na Klarę.
– To był Marek.
Imię właściciela domu nad jeziorem sprawiło, że w pomieszczeniu zapadła cisza.
– Marek jest żonaty – odezwał się w końcu Tomek.
– Ty też.
– Kiedy to było?
– Na początku lata. Kilka razy.
Tomek odruchowo sięgnął po telefon.
– Nie dzwoń teraz do Ewy – zatrzymała go Klara. – Powinna poznać prawdę, ale nie w środku tej awantury i nie po to, żeby ulżyć tobie.
– Jeśli to dziecko nie jest moje…
– I co wtedy? – zapytała Sabina. – Przestaniesz mnie kochać?
Nie odpowiedział.
– Oto wasza „normalna rodzina” – powiedziała cicho i wyszła.
Irena ruszyła za nią, ale Klara zagrodziła jej drogę.
– Proszę zostawić klucze do naszego domu.
– Jestem matką Tomka. Mam prawo przychodzić do syna.
– Nie po tym, jak pomagała pani ukrywać jego romans.
Irena rzuciła klucze na stół.
– Zawsze byłaś chłodna. Nic dziwnego, że znalazł inną.
– A pani tak bardzo pragnęła wnuka, że nawet nie przyszło pani do głowy zapytać, kto jest jego ojcem.
Teściowa wyszła, trzaskając drzwiami.
Tomek został sam przy stole.
Jeszcze godzinę wcześniej zamierzał powiedzieć, że odchodzi do innej kobiety. Teraz próbował zrozumieć, czy sam nie padł ofiarą kłamstwa.
– Nie wiedziałem o Marku.
– Wierzę ci.
– Mama mówiła, że Sabina wahała się tylko na początku, później wszystko przeliczyła.
– Czyli twoja matka wiedziała więcej, niż chciała przyznać.
– Dlaczego jesteś taka spokojna?
– Bo wszyscy podejmowaliście decyzje za moimi plecami. Mnie została już tylko jedna – moja własna.
– Chcesz, żebym odszedł?
– Tak.
– Już teraz?
– Torbę spakowałeś przecież wczoraj.
Przez chwilę chodził nerwowo po kuchni.
– Nie mam dokąd pójść. Sabina nie odbiera telefonu, mama jest u siostry.
– Dom nad jeziorem stoi pusty do poniedziałku.
– Żartujesz?
– Nie. Po raz pierwszy nie będę rozwiązywać twoich problemów.
Przy wyjściu zatrzymał się jeszcze raz.
– Jeśli okaże się, że dziecko nie jest moje… porozmawiamy?
Klara spojrzała na niego z niedowierzaniem.
– Naprawdę myślisz, że jedynym problemem jest to, czyje dziecko nosi Sabina?
– Popełniłem błąd.
– Błąd to zapomnieć o rocznicy ślubu. Ty przez wiele miesięcy kłamałeś, wciągnąłeś w to własną matkę i pozwoliłeś swojej kochance pocieszać mnie po każdej swojej tajemniczej nieobecności.
Po jego wyjściu Klara napisała do Ewy krótką wiadomość:
„Muszę z tobą porozmawiać. Nie przez telefon.”
Następnego ranka spotkały się w niewielkiej kawiarni. Klara pokazała nagranie z kamery przy bramie i ostrożnie opowiedziała o wyznaniu Sabiny.
Ewa zbladła.
– Na początku lata Marek mówił, że jedzie naprawić ogrzewanie w domku nad jeziorem. Sama spakowałam mu jedzenie na drogę.
Przez chwilę obie siedziały w milczeniu.
– Przepraszam – wyszeptała Klara.
– Nie ty powinnaś przepraszać. Ci, którzy mają obowiązek powiedzieć prawdę, najczęściej milczą do samego końca.
Przez kolejne dni Klara prawie nie spała.
Sabina znała wszystkie jej lęki. Wiedziała, że boi się samotnej starości, pustego domu i tego, że przestała czuć się atrakcyjna. Przytulała ją, radziła cierpliwość… a potem jechała do jej męża.
Po tygodniu Tomek wrócił po resztę swoich rzeczy.
– Sabina zrobiła test DNA z krwi. Wynik będzie za kilka dni.
– Dobrze.
– Nie jesteś ciekawa?
– Nie.
– To wszystko zmieni.
– Dla ciebie. Dla mnie wszystko zmieniło się w chwili, gdy zobaczyłam nagranie z kamery.
Spakował ubrania, lecz zatrzymał się przy rodzinnym zdjęciu.
– Lidii jeszcze nic nie mów.
– Jest dorosła. Widzi, że nie ma cię w domu.
– Sam jej powiem.
– Tylko nie opowiadaj jej, że nasze małżeństwo skończyło się dawno temu, a Sabina cię uratowała.
Tego samego wieczoru zadzwonił do córki.
Godzinę później Lidia przyjechała do matki zapłakana.
– Tata powiedział, że zakochał się i że niedługo będę miała brata.
Klara opowiedziała jej wszystko, pomijając jedynie najbardziej bolesne szczegóły. Gdy Lidia zobaczyła nagranie, odwróciła wzrok.
– Babcia nazwała Sabinę „normalną rodziną”?
– Tak.
– A my… kim wtedy jesteśmy?
Klara nie potrafiła odpowiedzieć.
Dziewięć dni później przyszły wyniki.
Dziecko nie było Tomka.
Zadzwonił późnym wieczorem.
– Straciłem wszystko.
– Nie. Sam z tego wszystkiego zrezygnowałeś.
– Sabina mówi, że chce ze mną zostać. Dziecko przecież niczemu nie zawiniło.
– To prawda.
– Ale nie wiem, czy potrafię wychować syna Marka.
– W takim razie nie obiecuj jej czegoś, czego nie jesteś w stanie dotrzymać.
– Mogę przyjechać?
– Nie.
– Muszę z kimś porozmawiać.
– Zadzwoń do swojej matki. To ona pomagała wam budować tę „nową rodzinę”.
Nazajutrz Tomek pojawił się pod jej drzwiami.
– Zrozumiałem, że cię kocham.
– Nie. Zrozumiałeś tylko, że Sabina nosi dziecko innego mężczyzny.
– To nie to samo?
– To dwie zupełnie różne rzeczy.
Siedział na schodach prawie godzinę, ale Klara nie otworzyła drzwi.
Miesiąc później Sabina zakończyła ten związek.
Po drugim badaniu Marek oficjalnie uznał ojcostwo.
Ewa złożyła pozew o rozwód.
Irena za wszystko obwiniła Sabinę, twierdząc, że „zniszczyła życie jej synowi”. Ani przez chwilę nie dostrzegła własnej odpowiedzialności. W jej oczach Tomek do końca pozostał ofiarą dwóch kobiet.
Klara przestała odbierać jej telefony.
Najtrudniejsze nie było złożenie pozwu rozwodowego.
Najtrudniejszy okazał się pierwszy weekend spędzony samotnie w pustym domu.
Zapalała światła we wszystkich pokojach. Kilka razy miała ochotę zadzwonić do męża tylko po to, by usłyszeć jego głos.
Za każdym razem przypominała sobie jednak wiadomość od Sabiny:
„Nie przejmuj się. Mężczyźni w naszym wieku są bardzo przywiązani do swoich mam.”
Po pół roku Ewa zaprosiła ją do domu nad jeziorem, by wspólnie przygotować go do sprzedaży.
Zdemontowały kamerę przy bramie. Na dysku wciąż znajdowało się nagranie z tamtej nocy.
– Usunąć? – zapytała Ewa.
Klara patrzyła, jak Tomek otwiera bramę, Sabina rzuca mu się w ramiona, a Irena wnosi kwiaty dla przyszłej synowej.
– Tak.
Nagranie zniknęło bezpowrotnie.
Klara nadal uczyła się życia w pojedynkę. Nie bała się już jednak samotności.
O wiele bardziej przerażała ją myśl, że mogłaby jeszcze kiedyś otworzyć drzwi człowiekowi, który wróciłby tylko dlatego, że w cudzej rodzinie zabrakło dla niego miejsca.
