Czasem przeglądam ich profile i myślę: przydałoby się, żeby niektóre najpierw poszły na siłownię, zanim zaczną szukać mężczyzny. Bo szczerze mówiąc, nie rozumiem, dlaczego wiele kobiet po pięćdziesiątce tak szybko stawia na sobie krzyżyk. Jakby w pewnym momencie same uznały, że życie się skończyło — i zostaje już tylko działka, ogórki, cukinie i rozmowy o cenach warzyw na targu. A potem są zdziwione, że mężczyźni patrzą na młodsze.
Ja sam nie czuję się stary. Wręcz przeciwnie. Po rozwodzie miałem wrażenie, jakby zaczęło się dla mnie coś nowego. Kupiłem inne ubrania, częściej chodzę na siłownię, zmieniłem też dietę. W pracy koledzy mówią mi:
— Spokojnie mógłbyś się umawiać z trzydziestolatkami.
I, szczerze, sam też czasem tak myślę. Tylko że reakcje kobiet bywają… różne.
Niedawno poznałem jedną na portalu randkowym. Miała 34 lata. Na zdjęciach — naprawdę robiła wrażenie. Pisaliśmy kilka dni, aż sama zaproponowała spotkanie. Kawiarnia, normalna rozmowa, śmiech, żarty, pytania o siłownię. Pomyślałem: wreszcie ktoś normalny, nie kolejna osoba żyjąca ogródkiem i serialami.
I nagle pyta:
— Ile pan ma tak naprawdę lat?
Odpowiadam szczerze:
— Pięćdziesiąt pięć. Ale wyglądam młodziej.
Zamilkła na chwilę, po czym mówi:
— No… jak na swój wiek to dobrze pan się trzyma.
Nie znoszę tego zwrotu. „Jak na swój wiek”. Jakby to był jakiś komplement pocieszenia, że jeszcze sam wchodzę po schodach.
Udawałem, że nic się nie stało, i zacząłem mówić o treningach, diecie, formie. Ona słuchała, uśmiechała się trochę inaczej niż wcześniej. W końcu rzuciła:
— Moja mama ma partnera w pana wieku.
Prawie zakrztusiłem się kawą. Powiedziała to spokojnie, bez złośliwości, ale coś we mnie pękło. Spotkanie skończyło się szybko.
Była też inna. Młodsza, około trzydziestki. Najpierw intensywne wiadomości, flirt, zainteresowanie. A potem zobaczyła mnie na wideorozmowie bez filtrów i nagle ton się zmienił — jakbym przestał być partnerem do rozmowy, a stał się wykładowcą.
I jest w tym coś najbardziej nieprzyjemnego: młodsze kobiety potrafią bardzo szybko „czytać” intencje. Zwłaszcza kiedy mężczyzna po pięćdziesiątce szuka kogoś dużo młodszego.
Niedawno jedna powiedziała mi wprost, w trakcie spotkania w restauracji. Mówiłem, że nie chcę kobiet w swoim wieku, bo wydają mi się zmęczone, nudne, wiecznie niezadowolone. Że potrzebuję energii, lekkości, atrakcyjności.
Słuchała mnie chwilę, po czym zapytała:
— A co pan właściwie może dać młodszej kobiecie, poza siłownią i narzekaniem na rówieśników?
Na początku nawet nie wiedziałem, co odpowiedzieć.
— Jak to co? Jestem zadbany, ustabilizowany, doświadczony.
Uśmiechnęła się:
— Wszyscy mężczyźni po pięćdziesiątce piszą to samo. Że są młodzi duchem, wysportowani i „inni niż reszta”.
Szczerze? Zabolało mnie to bardziej, niż chciałem przyznać.
Bo ja naprawdę nie mam wrażenia, że jestem „jak wszyscy”. Nie siedzę całymi dniami na ławce pod blokiem, nie narzekam na politykę, nie odpuściłem sobie życia. Dbam o siebie.
Ale im dłużej to trwa, tym bardziej widzę pewien paradoks. Kobiety w moim wieku patrzą na mnie z zainteresowaniem. Młodsze — z lekkim uśmiechem, jakby już wiedziały, jak ta historia się skończy.
Niedawno trafiłem na forum, gdzie kobiety rozmawiały o takich mężczyznach jak ja. Jedna napisała:
„Najśmieszniejsi są faceci 55+, którzy nazywają swoje rówieśniczki starymi, a sami robią selfie na siłowni i myślą, że wyglądają na 35.”
Wkurzyłem się wtedy. A potem poszedłem do łazienki i długo patrzyłem w lustro.
Nie, nie wyglądam źle. Naprawdę nie. Ale jeśli mam być szczery — zmarszczki są, szyja już nie ta, co kiedyś, a po treningu plecy potrafią boleć tak, że rano trudno wstać z kanapy.
Tylko że w środku nadal czuję się tak samo jak kiedyś. I chyba właśnie to najbardziej mnie gryzie.
Bo przy kobietach w moim wieku czuję się normalnie. A przy tych „z działkami i kotami” — jakbym nagle miał być już po wszystkim.
I wtedy przypomniałem sobie jedno zdanie, które napisała mi kiedyś kobieta w podobnym wieku:
— Nie szukasz młodej kobiety. Szukasz dowodu, że nadal jesteś młody.
Nie odpowiedziałem jej wtedy.
Ale to zdanie wraca do mnie częściej, niż bym chciał.
