Droga zajęła niewiele ponad godzinę. Poza miastem powietrze było cięższe, pachniało żywicą i świeżo skoszoną trawą. Liza siedziała cicho na tylnym siedzeniu, podgryzając róg laurki — tej samej, którą ojciec nazwał kiedyś „makulaturą”.
Alicja zerkała na nią w lusterko i czuła, jak w środku narasta coś twardego i spokojnego jednocześnie. Strach zniknął. Została tylko determinacja.
Kiedy dotarli do ośrodka „Słoneczna Polana”, przy bramie stał ochroniarz. Łukasz opuścił szybę.
— „OmniCorp”, impreza firmowa. Rodzina Roberta Fischera — powiedział pewnie.
Ochroniarz spojrzał w listę, nie znalazł nazwiska, ale widząc tłum elegancko ubranych ludzi, dzieci i gości, wzruszył ramionami.
— Wjeżdżajcie. Pewnie ktoś zapomniał dopisać.
W środku grała głośna muzyka. Ludzie śmiali się, tańczyli, ktoś grillował mięso. W powietrzu mieszał się dym, słodkie sosy i drogie perfumy. Dzieci biegały po trawie, a między namiotami panował beztroski chaos.
Alicja zobaczyła go od razu.
Robert stał przy stole, śmiejąc się głośno, z whisky w dłoni. Obok niego blondynka z jaskrawą szminką trzymała rękę na jego ramieniu zbyt swobodnie, jak na „spotkanie firmowe”.
Serce Alicji zadrżało, ale nie spuściła wzroku.
— Mamo, to ta pani z pracy taty? — zapytała cicho Liza.
— Pewnie tak — odpowiedziała spokojnie, aż sama się zdziwiła swoim tonem.
Łukasz spojrzał na siostrę. W jej oczach było coś, czego wcześniej nie widział.
— Jesteś pewna? — szepnął.
— Pewna.
Wyszli.
Słońce raziło w oczy, trawa uginała się pod stopami. Robert zauważył ich dopiero po chwili. Zamarł.
Szklanka drgnęła mu w dłoni, bursztynowy płyn zakołysał się niebezpiecznie.
— O, rodzinka! — zawołał ktoś z tłumu. — Rob, przedstaw nas!
Robert odstawił szklankę zbyt gwałtownie.
— Alicja… co ty tu robisz?
— Przyjechałam pogratulować ci imprezy firmowej — powiedziała głośno, tak by słyszeli wszyscy. — Bo to przecież spotkanie rodzinne, prawda? Zasięg miałam słaby, więc nie mogłam wcześniej dopytać.
Zapadła cisza.
Łukasz stanął obok niej jak mur. Liza trzymała laurkę w dłoniach.
— Tato, chciałam ci ją dać. Tu jesteśmy ja i mama.
Robert zamrugał. Blondynka cofnęła się niezręcznie. Wokół ludzie udawali, że nie patrzą, ale każdy słuchał.
Sytuacja pękała powoli, nieuchronnie.
— Córeczko, to nie jest miejsce… — zaczął Robert.
— Czyli kiedy? — przerwała Alicja spokojnie. — Kiedy nie będzie kamer? Czy kiedy znów nazwiesz jej rysunki „śmieciem”?
Szmer przeszedł przez tłum.
Robert pobladł, potem poczerwieniał.
— Wyjdź stąd natychmiast. Wszystko ci wyjaśnię później.
— Wyjaśnij teraz — jej głos był cichy, ale ostry. — Dlaczego na „spotkaniu biznesowym” są żony i dzieci? Dlaczego twoja „koleżanka z pracy” nosi twój krawat?
Cisza gęstniała.
Łukasz zrobił krok naprzód.
— Stary, masz choć odrobinę przyzwoitości, żeby nie robić z niej idioty?
— To nie twoja sprawa! — wybuchł Robert. — Sama jest sobie winna! Jej życie to nuda, ciastka, torty! Ja chciałem kogoś, kto rozumie sukces!
— A ja chciałam męża, nie kartę kredytową — odpowiedziała spokojnie Alicja. — I rodzinę. Ale wiesz co? Rodzina to nie ci, którzy krzyczą „rób więcej”. To ci, którzy pomagają wstać, gdy się upadasz.
Wzięła córkę za rękę.
Laurka spadła na trawę.
Łukasz skinął głową.
Odwrócili się i odeszli.
Robert zrobił krok, jakby chciał ich zatrzymać, ale Łukasz stanął między nimi. Bez słów.
I to wystarczyło.
Samochód odjechał w kurz, zostawiając za sobą milczenie i spojrzenia ludzi, którzy już niczego nie komentowali.
Noc.
Mała kuchnia, zapach wanilii i czekolady. Alicja stała przy stole. Na blacie leżał jej zeszyt — szkice, logo, pomysły na nazwę.
Liza spała, przytulona do królika.
Łukasz siedział naprzeciwko z kubkiem kawy.
— I co teraz? Wciąż chcesz „poczekać”? — zapytał cicho.
— Nie — odpowiedziała. — Chcę żyć.
Podniosła wzrok. W jej oczach nie było już strachu. Tylko spokój.
— Jutro idę do banku. Otworzę konto. Pracownia będzie się nazywać „Różowy Cukier”.
Łukasz uśmiechnął się lekko.
— Brzmi dobrze.
— A on? — zapytała.
— Nieważne — uciął. — To już nie jest twój kierunek.
Cisza była miękka.
Alicja poprawiła włosy.
— Przez lata myślałam, że szczęście to brak jego złości. A teraz wiem, że szczęście to możliwość oddychania.
Łukasz parsknął cicho.
— I brak krawatów w dziwne wzory.
Zaśmiali się.
Za oknem świtało.
Na stole leżała nowa laurka. Liza narysowała troje ludzi: mamę, wujka i siebie.
Nad nimi nierówne litery:
„JESTEŚMY W DOMU”.
