Anna jeszcze przez chwilę siedziała na podłodze, ściskając dokument tak mocno, że aż zbielały jej knykcie. W głowie miała pustkę, jakby ktoś nagle wyłączył wszystkie myśli. Dopiero głos matki dobiegający z kuchni przebił się przez tę ciszę.
— Znalazłaś kartę czy znowu się zamyśliłaś?
Anna powoli wstała, wygładziła dłonią koszulkę i weszła do kuchni, trzymając testament przed sobą.
Matka stała przy kuchence i przewracała rybę na patelni. Ojciec siedział przy stole, a obok jego talerza leżał pilot. Wszystko wyglądało tak zwyczajnie, że przez ułamek sekundy Anna miała nadzieję, że to jakieś nieporozumienie.
— Co to jest? — zapytała cicho.
Matka spojrzała na papier i na moment jej twarz się zmieniła. Nieznacznie, ale wystarczająco, żeby Anna zrozumiała — to nie był błąd.
— Skąd to masz? — zapytała chłodno.
— Z szafy. Szukałam dokumentów. Co to jest, mamo?
Ojciec poruszył się niespokojnie, ale nic nie powiedział. Matka odłożyła łopatkę, wytarła ręce w fartuch i westchnęła z irytacją.
— Testament. Chyba widać.
— Widzę. Nie widzę tylko mojego imienia.
W drzwiach pojawiła się Zuzanna, z telefonem w ręku, jeszcze trochę zaspana, trochę zaniepokojona. Spojrzała na Annę, potem na dokument i spuściła wzrok.
— Nie chciałam, żebyś dowiedziała się w ten sposób…
Anna uśmiechnęła się krzywo.
— A jak? Po fakcie? Kiedy wszystko byłoby już przepisane, a ja dalej płaciłabym rachunki?
— Nie przesadzaj — wtrąciła matka ostrym tonem. — Zrobiliśmy to, co uznaliśmy za słuszne.
— Dla kogo słuszne? — zapytała Anna. — Bo chyba nie dla mnie.
Matka skrzyżowała ręce na piersi.
— Ty sobie poradzisz. Masz pracę, dobrze zarabiasz. Zuzanna nie ma takiej stabilności. Ktoś musi o nią zadbać.
— Czyli ja mam pracować, a ona dziedziczyć?
— Nie o to chodzi—
— Dokładnie o to chodzi — przerwała Anna.
Zapadła ciężka cisza.
— Przez lata płaciłam za wszystko. Prąd, wodę, raty. Leki dla taty. Remont dachu. Pamiętasz? Wtedy też mówiłaś, że „rodzina musi się wspierać”.
Ojciec spuścił wzrok. Zuzanna nerwowo bawiła się telefonem.
— I wspierałaś — powiedziała matka chłodno. — I nikt ci tego nie odbiera.
— Właśnie że odebraliście. Wszystko.
Zuzanna podniosła głowę.
— Ja nie prosiłam o to…
Anna spojrzała na nią uważnie.
— Nie? A maszyna do szycia? Kursy? Ciągłe „pożyczysz mi do końca miesiąca”? To się samo brało?
— Jesteś moją siostrą…
— Byłam też twoim bankomatem.
Te słowa zawisły w powietrzu.
Matka uderzyła dłonią w stół.
— Wystarczy! Robisz z siebie ofiarę!
Anna pokręciła głową.
— Nie. Po prostu przestaję być wygodna.
Wyjęła z kieszeni portfel, wyciągnęła kartę i położyła ją na stole obok testamentu.
— Od dziś radzicie sobie sami.
— Co ty wygadujesz? — oburzyła się matka.
— To, co słyszysz. Koniec z opłacaniem rachunków. Koniec z ratami. Koniec z „pomóż jeszcze raz”.
— Jesteśmy twoją rodziną!
— Właśnie dlatego tak długo to robiłam.
Zuzanna zrobiła krok w jej stronę.
— Ania, proszę… możemy to jakoś naprawić…
— Wy już podjęliście decyzję. Trzy miesiące temu.
Anna odwróciła się i poszła do swojego pokoju. Wyciągnęła walizkę i zaczęła pakować najpotrzebniejsze rzeczy. Ruchy miała szybkie i zdecydowane, jakby bała się, że jeśli się zatrzyma, to się rozpadnie.
Matka stanęła w drzwiach.
— Serio się wyprowadzasz? Przez jeden papier?
Anna spojrzała na nią spokojnie.
— Nie przez papier. Przez to, co on oznacza.
— Będziesz żałować.
— Możliwe. Ale przynajmniej to będzie mój wybór.
Spakowała się i wyszła jeszcze tego samego wieczoru. Nikt jej nie zatrzymał.
Pierwsze dni były dziwne. Ciche. Puste. Spała u koleżanki, potem znalazła małą kawalerkę. Skromną, ale swoją.
Telefon dzwonił często. Najpierw z pretensjami.
— Przyszła faktura.
— Tata potrzebuje leków.
— Zuzanna ma problem z opłatami.
Anna odpowiadała krótko:
— Testament jest na Zuzannę.
Z czasem ton się zmienił. Pojawiły się prośby, potem cisza.
Minęło kilka miesięcy, zanim Zuzanna zapukała do jej drzwi.
Stała niepewnie, bez makijażu, jakby nagle bardzo dorosła.
— Mogę wejść?
Usiadły przy stole.
— Znalazłam pracę — powiedziała cicho. — W małym atelier. Sama płacę rachunki. I… zaczynam rozumieć.
Anna milczała.
— Przyzwyczailiśmy się, że zawsze jesteś. I że wszystko ogarniesz. To było wygodne… ale niesprawiedliwe.
Anna spojrzała na nią uważnie.
— Najgorsze nie było to, co zapisaliście w testamencie. Tylko to, że nikt nawet nie pomyślał o mnie.
Zuzanna skinęła głową.
— Wiem.
Nie było wielkich słów ani pojednania. Ale coś się zmieniło.
Tego samego wieczoru zadzwonił telefon.
Mama.
Anna patrzyła chwilę na ekran, potem odebrała.
— Tak?
Po drugiej stronie zapadła cisza.
— Aniu… co u ciebie?
Proste pytanie, które powinno paść dawno temu.
I właśnie dlatego zabolało najbardziej.
