Stałam jeszcze chwilę w korytarzu, ściskając w dłoniach gorące naczynie, i nasłuchiwałam ich śmiechu odbijającego się od ścian, które kiedyś sama malowałam. I nagle dotarło do mnie — nie zrobię już ani kroku dla nich. Ani jednego.
Weszłam do salonu.
Rozmowy ucichły na sekundę, a potem znów ktoś się zaśmiał. Ostrożnie postawiłam naczynie na stole, uważając, by nic się nie rozlało. Para wciąż unosiła się nad mięsem.
— No wreszcie! — zawołał wujek Michał. — Myślałem, że tam zasnęłaś!
Ktoś zachichotał. Barbara spojrzała na mnie z tym swoim pobłażliwym uśmiechem, jakby właśnie udowodniła swoją rację.
— Widzisz? Nie było tak trudno — powiedziała.
Nie odpowiedziałam. Stałam nieruchomo przy stole. Paweł pierwszy dostrzegł, że coś jest nie tak.
— Co jest? — zapytał z lekkim zniecierpliwieniem. — Siadaj.
Spojrzałam na niego. Bez usprawiedliwień. Bez tej całej wewnętrznej obrony, którą zawsze dla niego budowałam.
— Nie — powiedziałam spokojnie.
W pokoju zapadła cisza. Nawet Barbara przestała się uśmiechać.
— Nie usiądę — dodałam. — Bo to nie jest kolacja. To przedstawienie. A ja jestem w nim pośmiewiskiem.
Paweł parsknął krótkim śmiechem, jakby chciał rozładować napięcie.
— Ania, bez przesady…
— Nie mów tak do mnie — przerwałam mu. — Przez lata powtarzałam sobie, że to nic takiego, że trzeba być cierpliwą, wyrozumiałą… Ale to nieprawda.
Barbara skrzyżowała ręce.
— Co za dramat z niczego — powiedziała chłodno. — To tylko żarty.
Wyjęłam klucze z kieszeni. Dźwięk metalu przeciął ciszę.
— To nie są żarty, kiedy stają się codziennością — powiedziałam i położyłam je na stole przed nią. — I to nie jest wasz dom.
Paweł wstał gwałtownie.
— Co to ma znaczyć?
— To znaczy, że wychodzisz — odpowiedziałam spokojnie. — Ty i twoi goście.
— Ty mówisz poważnie? — jego głos stwardniał. — To też mój dom!
Uśmiechnęłam się lekko, ale bez ciepła.
— Nie. Nie jest. Nie zapłaciłeś tu za nic. Ani za mieszkanie, ani za rachunki, ani nawet za odrobinę szacunku.
Ktoś odchrząknął. Kilka osób spuściło wzrok.
— Ania… — Paweł spróbował łagodniej. — Pogadamy później, dobrze?
— Nie. Teraz — odpowiedziałam. — Skoro upokorzenie było przy wszystkich, to rozmowa też będzie przy wszystkich.
Barbara podniosła się z miejsca.
— Jak śmiesz tak mówić?! — oburzyła się. — Jesteśmy jego rodziną!
— Właśnie — odparłam. — Jego. Nie moją.
Zrobiłam krok w tył i wskazałam drzwi.
— Macie dziesięć minut.
Tym razem nikt się nie zaśmiał.
Paweł patrzył na mnie długo, jakby szukał w mojej twarzy choć cienia wahania. Ale niczego takiego tam nie było.
— Dobrze — powiedział w końcu przez zaciśnięte zęby. — Skoro tak chcesz…
— Tak chcę.
Goście zaczęli się podnosić, zbierać swoje rzeczy. Krzesła zaskrzypiały, szkło lekko zadźwięczało. Nikt nie patrzył mi w oczy.
Barbara chwyciła klucze ze stołu i rzuciła je z powrotem.
— Pożałujesz tego — syknęła.
— Już żałowałam wystarczająco długo — odpowiedziałam spokojnie.
Paweł minął mnie bez słowa. Dopiero przy drzwiach zatrzymał się na moment.
— Nie musiałaś robić z tego sceny — powiedział cicho.
— Musiałam — odparłam. — Inaczej byś dalej nie rozumiał.
Drzwi się zamknęły.
Zapadła cisza. Głęboka, niemal nienaturalna. Stałam pośrodku salonu i patrzyłam na stół — pełen jedzenia, a jednak nagle pusty.
Podeszłam do okna i otworzyłam je szeroko. Do środka wpadło chłodne powietrze.
Oddychałam głęboko. Spokojnie.
Po raz pierwszy od dawna poczułam, że naprawdę jestem u siebie.
I że wreszcie nikt nie będzie mnie stąd wypychał — ani słowem, ani śmiechem.
Usiadłam przy stole. W ciszy. Bez pośpiechu.
I po raz pierwszy od dawna jedzenie przestało smakować jak obowiązek.
