Kiedy 75-letni Roman zauważa swoją byłą żonę Walentinę z mężczyzną o 20 lat młodszym, dochodzi do wniosku, że się spotykają, i urządza im awanturę. Ku jego zaskoczeniu, Walentina wyjawia, że ten mężczyzna to ich syn, o którego istnieniu Roman nigdy nie wiedział. Ale to nie była jedyna tajemnica, którą skrywała Walentina.
Roman wracał właśnie z zakupów, gdy nieprzyjemny widok sprawił, że zamarł w miejscu. Jego była żona, Walentina, szła pod rękę z mężczyzną przynajmniej 20 lat młodszym od niej.
„Ona już… z kimś się spotyka?” — Roman aż się zagotował.
Śledził ich, aż weszli do kawiarni, i pospieszył za nimi. Gorycz go przytłoczyła, gdy zobaczył, jak Walentina i ten mężczyzna trzymają się za ręce i uśmiechają do siebie przy stoliku przy oknie. Nie mógł znieść widoku Walentiny, która tak szybko zaczęła nowe życie po rozwodzie. Podszedł więc gniewnie do ich stolika.
— Co to ma znaczyć, Walentina? — Roman uderzył pięścią w stół, wywołując strach u Walentiny i siedzącego obok niej mężczyzny. — No proszę! Moja 72-letnia była żona znalazła sobie nowego kochanka zaledwie kilka tygodni po rozstaniu z mężem! Brawo..! I jak długo już jesteście razem?
Walentina była śmiertelnie zakłopotana i błagała Romana, by przestał. Siergiej, mężczyzna będący z nią, wstał od stołu.
— Mamo… to mój ojciec? — zapytał.
Roman oniemiał.
— Co ty powiedziałeś?
W tym momencie Walentina zrozumiała, że nie może już dłużej ukrywać prawdy ani przed byłym mężem, ani przed Siergiejem.
— Roman, proszę, usiądź. Muszę wam obojgu coś powiedzieć… Pamiętasz, jak spotkaliśmy się po raz pierwszy 54 lata temu… w barze? — głos Walentiny drżał, gdy zaczęła opowiadać o swojej przeszłości…
Była jesień, wrzesień 1968 roku. Siedemnastoletnia Walentina i jej przyjaciółki były wniebowzięte, że udało im się wymknąć z domu, by pobawić się w pubie.
— Walka, jesteś pewna, że twój ojciec nie zauważył, jak się wymknęłaś? Nie chcę, żeby impreza zamieniła się w kazanie w kościele! — zażartowała jedna z dziewczyn, gdy wpadły do pubu.
Ojciec Walentiny, Anatolij, był pastorem w miejscowym kościele, więc dziewczyna wychowywała się w surowej dyscyplinie. Nie wolno jej było spotykać się z przyjaciółmi po zmroku. Szkoła niedzielna była obowiązkowa. Mocne alkohole i nocne zabawy były surowo zakazane. O seksie czy narkotykach nawet nie mogło być mowy.
A Walentina tego nienawidziła. Kochała ojca, ale nie znosiła jego ograniczeń. Chciała życia pełnego przygód, takiego jak jej koleżanki. Dlatego tej nocy zebrała się na odwagę, wymknęła się z domu po zaśnięciu rodziców i poszła z przyjaciółkami do pubu.
W tle grał rock’n’roll, gdy nastolatki usiadły przy pustym stoliku, zanurzając się w blasku i przepychu nocnego życia. Wkrótce Walentina i jej przyjaciółka Klara podeszły do baru po drinki.
— A propos, słyszałam, że Denis też tu dziś będzie! — powiedziała Klara.
— Między mną a Denisem wszystko skończone! Kropka! Nawet nie chcę o nim słyszeć! — odparła Walentina.
Niedawno się z Denisem rozstali, więc wieść, że pojawi się w pubie, rozwścieczyła ją. Usiadła przy barze i zamówiła martini. Gdy popijała drinka, podszedł do niej przystojny nieznajomy.
— Cześć, piękna! — odezwał się 21-letni chłopak, pochylając się w jej stronę. — Nazywam się Roman. Mogę postawić ci drinka?
Walentina po raz pierwszy piła mocny alkohol i czuła się, jakby w jej głowie eksplodowały gwiazdy. Spojrzała na Romana, a on wydał jej się uroczy. Nie mogła oprzeć się jego czarowi.
— Z przyjemnością! — uśmiechnęła się i spojrzała mu zalotnie w oczy. Zakochała się w nim od pierwszego wejrzenia.
Roman i Walentina rozmawiali tak, jakby znali się od zawsze, tańczyli do jazzowych melodii sączących się z głośników.
— Jestem nowy w tym mieście — powiedział Roman, obejmując Walentinę i przyciągając ją bliżej. — Przyjechałem w interesach. Hej, może się przejedziemy? Pokażesz mi okolicę?
— O, z przyjemnością… ale już późno — odpowiedziała, zerkając na zegarek.
Jednak natychmiast zmieniła zdanie, widząc, jak zasmucił się Roman. Był zbyt czarujący, by mu odmówić. Zgodziła się.
Tamta noc była dla niej magiczna. Jechali przez tętniące życiem ulice, śmiejąc się i rozmawiając. Pocałunki przerodziły się w namiętność, aż w końcu Walentina znalazła się w objęciach Romana, przeżywając swój pierwszy intymny moment. To było jak bajka.
Kiedy się ubrali, pocałowali się jeszcze raz, a Roman odwiózł ją do domu. Każda komórka jej serca chciała z nim zostać, gdy Walentina zakradała się do swojej sypialni. Z okna obserwowała, jak Roman pomachał jej na pożegnanie i zniknął w nocnej ciemności.
Postanowiła zapomnieć o tamtej nocy i żyć dalej. Jednak trzy tygodnie później zaczęły się mdłości.
— Walentina, co się dzieje? — macocha, Regina, zapukała do drzwi łazienki. — Słyszałam wszystko. Lepiej wyjdź i powiedz, czemu płaczesz.
Chwilę później zdenerwowana Walentina wyszła, trzymając się za brzuch i ocierając twarz.
— Źle się czuję… boli mnie strasznie głowa.
— Dlaczego trzymasz się za brzuch, skoro boli cię głowa? — chłodny, podejrzliwy ton Reginy sprawił, że Walentina zamarła. — Dziewczyno, kogo ty próbujesz oszukać?
— Mówię, że źle się czuję… — wyjąkała Walentina i pobiegła z powrotem do łazienki, gdzie znowu zwymiotowała.
Najgorsze obawy Reginy się potwierdziły, gdy zobaczyła, jak nastoletnia pasierbica opróżnia żołądek do toalety.
— Walentina, powiedz mi prawdę — Regina spojrzała jej surowo w oczy. — Byłaś z kimś blisko? Jesteś w ciąży?
Walentina rozpłakała się. Wiedziała, że nie ma wyjścia, i powierzyła swój sekret macosze.
Początkowy szok Reginy szybko zamienił się w gniew, kiedy dowiedziała się, że ciąża Walentiny jest wynikiem jednej nocy, a nie nieuwagi z chłopakiem.
— Boże… Spałaś z obcym facetem? — Regina potrząsnęła nią za ramiona. — Twój ojciec spali się ze wstydu… I jak długo będziesz w stanie to ukrywać? To dziecko nie może dorastać bez ojca… słyszysz mnie?
— Jutro wieczorem zabiorę twojego ojca do restauracji. A ty w tym czasie powiesz Denisowi, że chcesz do niego wrócić. Przyprowadź go do domu i… — Regina zrobiła pauzę, bo zazwyczaj nie dawała swojej pasierbicy takich rad, — …spędź z nim noc. To jedyny sposób, by uniknąć skandalu. O aborcji nie ma nawet mowy.
Walentyna skinęła głową. Żałowała, że tamtej nocy uciekła z domu i poznała Romana w barze. Każdy magiczny moment, który wtedy przeżyła, teraz ją prześladował. Oszukiwanie Denisa było złe, ale nie mogła wyznać ojcu prawdy o tym, co zrobiła. Walentyna spędziła długą, bezsenną noc, zastanawiając się, co robić. W końcu podjęła trudną decyzję i następnego dnia podeszła do Denisa w parku. Zgodził się przyjść do niej na kolację.
Kiedy Denis przyszedł, Walentyna usiadła z nim na kanapie i wprowadziła swój plan w życie.
— Proszę, wybacz mi, kochanie — Walentyna pochyliła się do Denisa i położyła mu rękę na kolanie. — Popełniłam ogromny błąd… Zostałam sama i zrozumiałam, że to ty jesteś tym jedynym… że się pomyliłam, zrywając z tobą. Wybacz. Kocham cię… na zawsze!
Denis ujął twarz Walentyny w dłonie i spojrzał jej w oczy. Był w siódmym niebie, kiedy to usłyszał. Przytulili się, a wieczór zakończył się zgodnie z planem, gdy Denis zaniósł Walentynę do jej sypialni na górze i spędzili ze sobą noc.
Dwa tygodnie później Denis dołączył do rodziny Walentyny na kolacji. Po posiłku on i Walentyna zszokowali jej ojca wiadomością, że jest w ciąży. Anatolij był wściekły na córkę, ale myśl, że zostanie dziadkiem, trochę go uspokoiła. Poza tym Denis wydawał się być porządnym chłopakiem z bogatej rodziny, który postąpi z nią właściwie. Więc pod koniec poważnej rozmowy Anatolij przybrał uśmiechniętą twarz.
Mijały miesiące i w wieku 18 lat Walentyna trafiła na porodówkę, gdy zaczęły się bóle. Kilka godzin później Denis płakał ze szczęścia, tuląc w ramionach swojego nowo narodzonego syna i przedstawiając go rodzicom oraz bliskim, którzy zebrali się w sali.
Dwa dni później para przygotowywała się do powrotu do domu z dzieckiem, kiedy do sali wpadł lekarz i nalegał na rozmowę z Denisem w swoim gabinecie. Denis był zdezorientowany, ale poszedł za nim. Wkrótce po tym wpadł z powrotem do sali Walentyny, gdzie byli obecni wszyscy jego krewni i rodzice Walentyny, gotowi zabrać ją i dziecko do domu.
— JESTEŚ KŁAMCZUCHĄ! — wykrzyczał Denis, rzucając się na Walentynę. — TO NIE JEST MOJE DZIECKO!
Wszyscy oniemieli, gdy Denis powtórzył to, co właśnie powiedział mu lekarz. Dziwne uczucie ogarnęło Walentynę, gdy zrozumiała, że czeka ją trudne wyjaśnienie.
— Jak nie wstyd ci tak mnie potraktować? — grzmiał Denis. — Jak w ogóle mogłaś pomyśleć, że będę wychowywał cudze dziecko? To był twój plan… czy twoi rodzice też maczali w tym palce? Co za obrzydliwość! Mamo… tato… chodźmy. Nie chcę mieć nic wspólnego ani z nią, ani z tym dzieckiem.
Walentyna błagała i płakała. Ale tego dnia Denis wybiegł z pokoju i z jej życia. Wróciła do domu i błagała ojca o przebaczenie, lecz Anatolij był wściekły i głęboko zawstydzony.
— Jesteś hańbą dla mojej rodziny! — krzyczał. — Budzisz we mnie odrazę. Nie chcę cię nawet widzieć. Jak ja spojrzę ludziom w oczy w mieście… i w kościele? Co im powiem, jeśli zapytają, kto jest ojcem tego dziecka?
Te słowa przeszyły Walentynę jak sztylety. Zrozumiała, że nigdy nie odzyska zaufania ojca i nie będzie mogła prowadzić normalnego życia w tym mieście, bo ludzie już plotkowali o niej.
— …Dlatego podjęłam druzgocącą decyzję. Po raz ostatni pocałowałam mojego pięknego maluszka, zanim oddałam go do adopcji i wyjechałam z miasta — zakończyła Walentyna swoją opowieść we łzach. — Sześć miesięcy później przypadkiem znów spotkałam cię na wystawie sztuki w nowym mieście, do którego się przeprowadziłam, Roman. Resztę już znasz!
— Dlaczego nie powiedziałaś mi prawdy? — zapytał wstrząśnięty Roman. — Mogliśmy zabrać Siergieja i wychować go. Nasz syn był gdzieś tam… a ty trzymałaś to w sekrecie przez wszystkie te lata? Jak mogłaś, Walentyno? Dlatego nigdy nie chciałaś dzieci?
— Chciałam się przyznać, kiedy odnowiliśmy nasz związek. Poszłam do sierocińca… — odpowiedziała z żalem Walentyna. — Ale było już za późno. Rodzina zdążyła go adoptować i wyjechała za granicę. Nie miałam już siły urodzić kolejnego dziecka.
Roman był zdruzgotany tym, jak wszystko się potoczyło.
— A jak ty nas znalazłeś, Siergieju?
— Mój ojczym powiedział mi przed śmiercią, że jestem adoptowany — odpowiedział Siergiej. — Podał mi dane mojej biologicznej matki. Później sprawdziłem dokumenty z domu dziecka. Szukałem mamy ponad pół roku. Dwa dni temu spotkaliśmy się po raz pierwszy!
— Cóż… nigdy bym nie pomyślał, że w wieku 75 lat będę dawać mojemu 53-letniemu synowi pierwszą lekcję! — powiedział Roman. — Mam nadzieję, że teraz już wiesz, że lepiej mówić prawdę… i dawać ludziom drugą szansę! To dotyczy zarówno twojej matki, jak i mnie!
