Zrobiłam krok do przodu i spokojnie odstawiłam filiżankę na stolik. W pokoju panowała cisza tak gęsta, że słychać było tykanie zegara na ścianie.
— Pawle — powiedziałam cicho — skoro już mówimy o rozwodzie przy wszystkich, powinnam też coś wam wyznać.
Paweł prychnął.
— Znowu jakaś scena? Daj spokój, wszyscy wiedzą, jak to się skończy.
Kilka osób zaśmiało się nerwowo. Jego matka, Barbara, uśmiechnęła się z satysfakcją i poprawiła na kanapie.
— Mów, mów — powiedziała z ironią. — Przynajmniej będzie zabawnie.
Wyjęłam telefon z kieszeni i przez chwilę patrzyłam na ekran.
— Dwa dni temu odwiedził mnie notariusz mojego ojca — powiedziałam spokojnie.
Paweł wzruszył ramionami.
— I co z tego? Chcesz nas przestraszyć jakimś papierkiem?
— Nie — odpowiedziałam. — Chcę tylko wyjaśnić, co właśnie się wydarzyło.
W pokoju znów zapanowała cisza.
Agnieszka przestała się uśmiechać. Kilku gości wymieniło między sobą spojrzenia.
— Mój ojciec był człowiekiem ostrożnym — kontynuowałam. — Wiedział, że kiedyś mogą pojawić się ludzie, którzy spróbują wykorzystać moją ufność.
Paweł przewrócił oczami.
— Daj spokój z tym dramatem.
— Dlatego przygotował dwa testamenty.
Barbara zmarszczyła brwi.
— Dwa?
— Pierwszy znacie — powiedziałam. — Ten, według którego cały majątek przechodzi na mnie.
Paweł wzruszył ramionami.
— No i?
Spojrzałam mu prosto w oczy.
— Drugi wchodzi w życie tylko w dwóch przypadkach.
Cisza w pokoju była niemal namacalna.
— Jeśli mój mąż sam złoży pozew o rozwód… albo jeśli zostanie udowodnione, że roztrwonił rodzinny majątek.
Paweł parsknął śmiechem.
— I co? Myślisz, że to coś zmienia?
— Tak — powiedziałam spokojnie. — Zmienia wszystko.
Barbara usiadła prosto.
— O czym ty mówisz?
Westchnęłam lekko.
— W chwili, kiedy przed wszystkimi powiedziałeś, że składasz pozew… drugi testament właśnie zaczął obowiązywać.
Przez kilka sekund nikt się nie odezwał.
Paweł zmrużył oczy.
— I?
— I to oznacza, że dom, mieszkanie, firma, konta bankowe… nie należą już do mnie.
Barbara uśmiechnęła się złośliwie.
— No proszę, czyli jednak zostajesz z niczym.
Pokręciłam głową.
— Nie. Nie ja.
Spojrzałam spokojnie na Pawła.
— Wszystko zostało przepisane na mojego syna, Michała.
W pokoju rozległ się cichy brzęk szkła. Ktoś z gości upuścił kieliszek.
Paweł zbladł.
— Co ty powiedziałaś?
— Dokładnie to, co usłyszałeś.
— To niemożliwe — syknął.
— Jest całkowicie legalne — odpowiedziałam. — Dokumenty zostały uruchomione automatycznie.
Barbara podniosła się gwałtownie z kanapy.
— Paweł prowadził tę firmę!
— Nie — powiedziałam spokojnie. — Paweł tylko myślał, że ją prowadzi.
Kilku gości zaczęło szeptać między sobą.
Paweł podszedł do mnie bliżej.
— Kłamiesz.
— Notariusz był u mnie osobiście — powiedziałam. — A dziś rano wszystkie zmiany zostały zarejestrowane.
Jego twarz zaczęła się zmieniać.
— Nie zrobiłabyś tego.
— To nie ja to zrobiłam — odpowiedziałam cicho. — Mój ojciec zrobił to pięć lat temu.
Barbara była coraz bledsza.
— To jakaś manipulacja.
— Nie — powiedziałam. — To zabezpieczenie.
Spojrzałam na Pawła.
— A przy okazji… rozpoczęto też kontrolę finansową firmy.
Paweł zastygnął.
— Jaką kontrolę?
— Taką, która sprawdza, gdzie zniknęły pieniądze z ostatnich miesięcy.
W pokoju zapadła ciężka cisza.
Agnieszka nagle bardzo zainteresowała się swoim telefonem.
— Nie masz żadnych dowodów — powiedział Paweł, ale jego głos nie był już pewny.
— Mam — odpowiedziałam spokojnie. — Przelewy, podpisy, konta.
Barbara spojrzała na syna.
— Paweł…?
On milczał.
— Wiesz — dodałam spokojnie — mój ojciec zawsze powtarzał jedną rzecz.
Paweł patrzył na mnie napięty.
— Że najniebezpieczniejsi są ludzie, którzy myślą, że są sprytniejsi od wszystkich.
Nikt się już nie śmiał.
Kilku gości powoli zaczęło zbierać swoje rzeczy.
Paweł próbował odzyskać pewność siebie.
— Myślisz, że mnie zniszczysz?
— Nie — powiedziałam.
Podeszłam do drzwi i sięgnęłam po płaszcz.
— Ty zrobiłeś to sam.
Barbara patrzyła na mnie z niedowierzaniem.
— Ty to wszystko zaplanowałaś.
Uśmiechnęłam się lekko.
— Nie. Ja tylko przestałam wam przeszkadzać.
Otworzyłam drzwi.
Chłodne powietrze wieczoru wpadło do środka.
Za moimi plecami ktoś szeptał, ktoś nerwowo się śmiał, ktoś już wychodził.
Paweł powiedział cicho:
— Zostaniesz sama.
Odwróciłam się jeszcze raz.
— Nie.
Wyjęłam telefon.
Na ekranie była nowa wiadomość od mojej przyjaciółki ze wsi.
Zdjęcie Michała.
Stał w błocie po kolana, śmiał się szeroko i trzymał w ramionach małego psa.
Pod zdjęciem było napisane:
„U nas wszystko dobrze.”
Patrzyłam na ekran przez chwilę.
Potem schowałam telefon do kieszeni i wyszłam w noc.
Bo po raz pierwszy od bardzo dawna czułam, że naprawdę jestem wolna.
