Anna jeszcze długo siedziała przy stole po tamtym spotkaniu. Słowa Piotra sprzed lat czasem wracały do niej w myślach, lecz nie miały już tej samej mocy. Kiedyś raniły, dziś były jedynie wspomnieniem czegoś, co dawno minęło.
Po rozstaniu życie zaczęło powoli układać się na nowo. Na początku było trudno. Cisza w mieszkaniu wydawała się obca, a wieczory dłużyły się w nieskończoność. Z czasem jednak Anna zaczęła dostrzegać, że ta cisza wcale nie jest taka straszna. Było w niej coś łagodnego, coś kojącego.
Coraz częściej wychodziła z domu. Czasem spotykała się z Kasią na kawie, innym razem po prostu spacerowała po mieście. Zaczęła zauważać rzeczy, na które wcześniej nie miała czasu — małe kawiarnie na rogu ulicy, zapach świeżego chleba z piekarni, ludzi śmiejących się przy stolikach na tarasach.
Pewnego dnia Kasia przyjrzała się jej uważnie i powiedziała:
— Wiesz, zmieniłaś się.
Anna uniosła brwi.
— W jakim sensie?
— Jesteś spokojniejsza. I jakoś… jaśniej wyglądasz. Jakbyś wreszcie zaczęła żyć dla siebie.
Anna uśmiechnęła się lekko. Może rzeczywiście tak było.
Zaczęła o siebie dbać inaczej niż wcześniej. Nie po to, by komuś się przypodobać, lecz dlatego, że sama tego chciała. Kupiła sobie kilka nowych ubrań, trochę zmieniła fryzurę. Kiedy patrzyła w lustro, widziała już nie zmęczoną kobietę, lecz kogoś, kto na nowo zaczyna wierzyć w siebie.
Z czasem przestała też myśleć o Piotrze. Oczywiście czasami pojawiał się w jej wspomnieniach, ale coraz rzadziej.
Życie powoli płynęło dalej.
Pewnego wiosennego popołudnia Anna siedziała na ławce w parku i czytała książkę. Słońce przyjemnie grzało, drzewa zaczynały się zielenić, a wokół spacerowali ludzie.
— Anna?
Podniosła głowę.
Przed nią stał mężczyzna, którego rozpoznała dopiero po chwili.
— Marek?
Studiowali razem na uczelni wiele lat temu. Po studiach ich drogi się rozeszły i przez długi czas nie mieli ze sobą żadnego kontaktu.
Usiedli obok siebie na ławce i zaczęli rozmawiać. Najpierw o dawnych czasach, o wspólnych znajomych, o tym, jak potoczyło się ich życie.
Rozmowa przeciągnęła się znacznie dłużej, niż oboje planowali.
Od tamtej pory zaczęli spotykać się od czasu do czasu. Najpierw przypadkiem, potem już zupełnie świadomie. Spacer, kawa, czasem kolacja w niewielkiej restauracji.
Marek był spokojnym człowiekiem. Słuchał uważnie, nie przerywał, nie oceniał. Przy nim Anna czuła się po prostu dobrze.
Pewnego wieczoru, kiedy odprowadzał ją pod dom, powiedział nagle:
— Zawsze byłaś silną kobietą.
Anna zaśmiała się cicho.
— Piotr pewnie by się z tobą nie zgodził.
Marek spojrzał na nią uważnie.
— Może po prostu nigdy naprawdę cię nie widział.
Anna nic nie odpowiedziała, ale te słowa zostały z nią na długo.
Mijały kolejne miesiące. Jej życie stawało się coraz spokojniejsze. Z córką miały swoje małe rytuały — wspólne kolacje, wieczorne rozmowy, czasem oglądanie filmów na kanapie.
Pewnego dnia Anna wychodziła z małego sklepu niedaleko domu, gdy nagle zauważyła znajomą sylwetkę po drugiej stronie ulicy.
To był Piotr.
On również ją dostrzegł.
Przez chwilę patrzyli na siebie w milczeniu.
Anna od razu zauważyła, że wygląda inaczej. Był zmęczony, jakby starszy niż wtedy, gdy widziała go ostatni raz.
Piotr podszedł bliżej.
— Cześć — powiedział niepewnie. — Jak się masz?
— Dobrze — odpowiedziała spokojnie Anna.
Zapadła krótka cisza.
— Słyszałem… że wszystko u ciebie w porządku — powiedział w końcu.
— Tak.
Piotr skinął głową, jakby nie wiedział, co powiedzieć dalej.
— Wiesz… ja…
Urwał w pół zdania.
Anna domyśliła się, co chciał powiedzieć. Być może życie nie potoczyło się tak, jak sobie wyobrażał.
Ale to już nie było jej zmartwienie.
— Dbaj o siebie, Piotr — powiedziała łagodnie.
Odwróciła się i ruszyła w swoją stronę.
Nie czuła gniewu. Ani żalu.
Tylko spokojną pewność, że tamten rozdział jej życia naprawdę się zakończył.
Kiedy wieczorem wróciła do domu, córka siedziała przy stole i kończyła zadanie domowe.
— Mamo, gdzie byłaś? — zapytała.
Anna zdjęła płaszcz i uśmiechnęła się.
— Na spacerze.
— I jak było?
Anna przez chwilę patrzyła w okno, za którym powoli zapadał wieczór.
— Dobrze — powiedziała cicho. — Naprawdę dobrze.
I po raz pierwszy od bardzo dawna poczuła, że wszystko w jej życiu dopiero się zaczyna.
