Anna wyszła z gabinetu jak we śnie. Drzwi zatrzasnęły się za nią głuchym hukiem, a długi korytarz przychodni nagle wydał jej się zbyt wąski, zbyt jasny, zbyt głośny. Oparła się o ścianę, bo nogi odmówiły jej posłuszeństwa. Dopiero po chwili zauważyła, że drżą jej ręce.
„To niemożliwe” — powtarzała w myślach. „To nie może być prawda”.
Droga do domu minęła jak we mgle. Ludzie, samochody, wystawy sklepowe — wszystko było obce i odległe, jakby obserwowała cudze życie zza grubej szyby. W głowie wciąż powracał jeden obraz: spojrzenie Marka tamtego dnia, gdy kazał jej opuścić mieszkanie. Zbyt czujne. Zbyt świadome.
Gdy dotarła pod blok, zaczęło padać. Drobny, lodowaty deszcz. Anna nawet nie rozłożyła parasola. Wchodziła po schodach powoli, czując, jak każdy stopień zaciska jej klatkę piersiową.
W mieszkaniu panowała cisza. Nienaturalna. Nie było włączonego telewizora, nie było jęków, nie było nerwowych nawoływań. Anna zdjęła płaszcz i zastygła w przedpokoju.
Z sypialni dobiegał śmiech. Kobiecy. Młody. Lekki.
Serce zabiło jej tak mocno, że aż zabolało.
Podeszła bezszelestnie. Drzwi były uchylone.
Marek stał. O własnych siłach.
Nie podpierał się, nie chwiał, nie trzymał się łóżka. Stał pewnie, lekko pochylony w stronę Eli, która poprawiała mu szlafrok. Jego nogi — te same, które od miesięcy miały być „bezwładne” — poruszały się swobodnie, naturalnie.
— Uważaj — zaśmiała się Ela. — Jak cię przyłapie, będzie źle.
— Nie przyłapie — odpowiedział Marek spokojnie. — A nawet jeśli… kto jej uwierzy? Po tym wszystkim.
Coś w Annie pękło. Nie z krzykiem ani z płaczem. Z cichym, lodowatym trzaskiem, po którym zostaje tylko pustka.
— Ja bym uwierzyła — powiedziała cicho.
Oboje odwrócili się gwałtownie. Ela pobladła. Marek znieruchomiał na ułamek sekundy, po czym na jego twarzy pojawiła się złość.
— Anna… to nie tak, jak myślisz…
— Właśnie tak — przerwała mu spokojnie. — Dokładnie tak, jak powiedział lekarz.
Ela chwyciła swoją torbę.
— Ja… ja już pójdę — wyjąkała. — Nie chcę kłopotów.
— Nie — powiedziała Anna, patrząc jej prosto w oczy. — Zostań. Powinnaś to usłyszeć.
Marek zrobił krok w jej stronę. Pewny krok. Widoczny.
— Od kiedy? — zapytała Anna.
Milczał.
— Od kiedy?! — powtórzyła, po raz pierwszy podnosząc głos.
— Prawie rok — mruknął w końcu.
Anna uśmiechnęła się krzywo.
— Rok, w którym myłam cię, karmiłam, rezygnowałam z pracy i z siebie. Rok, w którym wmawiałeś mi, że jestem potworem, bo czasem byłam zmęczona.
Podeszła do szafki nocnej i wzięła gruby plik dokumentacji medycznej.
— Wiesz, co jest najbardziej przerażające? — ciągnęła. — Że wszyscy ci lekarze dali się kupić. Albo zmanipulować. Tak po prostu.
— Miałem prawo! — wybuchnął Marek. — Po tylu latach! Należało mi się trochę życia!
— Życia? — zaśmiała się krótko. — Zabrałeś je mnie, żeby samemu poczuć się żywym.
Spojrzała na Elę.
— A ty — powiedziała spokojnie — wiedziałaś.
Ela spuściła wzrok.
— Powiedział, że pani wie… że to tylko rehabilitacja…
Anna skinęła głową.
— Oczywiście.
Zdjęła płaszcz z wieszaka.
— Dokąd idziesz? — zapytał Marek, a w jego głosie pojawił się nagły strach. — Co ty robisz?
Zatrzymała się w drzwiach.
— Idę żyć. A ty zostajesz tutaj, żeby tłumaczyć się z cudu. I z tego, dlaczego „sparaliżowany” mężczyzna chodzi. I dlaczego jego żona zachorowała przez niego.
— Anna, nie możesz! — krzyknął. — Co powiesz ludziom?
Odwróciła się jeszcze raz.
— Prawdę, Marku. Tylko prawdę. I po raz pierwszy od dawna… nie wstydzę się jej.
Zamknęła za sobą drzwi cicho, niemal delikatnie. W mieszkaniu zapadła cisza. Taka, której nie dało się już dłużej udawać.
