Ana bez pośpiechu otworzyła grubą, niebieską teczkę. Sztywny papier zaszeleścił cicho, a ten dźwięk — tak wyraźny w panującej ciszy — sprawił, że Laura zastygnęła. Jej pewny siebie uśmiech pękł, jakby był tylko cienką maską.
— Co to ma znaczyć? — zapytała, próbując zachować ironiczny ton, ale w głosie czuć było napięcie, którego nie potrafiła już ukryć.
Anna nie odpowiedziała od razu. Starannie wyjęła kilka dokumentów, ułożyła je równo na stole, dopiero wtedy podniosła wzrok.
— To pełna lista zobowiązań finansowych Marka — powiedziała spokojnie. — Kredyty, poręczenia, umowy pożyczek. Cały majątek, który masz odziedziczyć, jest z nimi nierozerwalnie związany.
Notariusz automatycznie zsunął okulary na koniec nosa i pochylił się nad dokumentami. Im dłużej czytał, tym bardziej marszczyło mu się czoło.
— Proszę pani… — zaczął, po czym zawahał się, szukając słów. — Skala zadłużenia jest… znaczna.
Laura parsknęła krótkim, nerwowym śmiechem.
— To jakiś żart? — rzuciła, przenosząc wzrok z notariusza na Annę. — Marek był bogaty. Miał inwestycje, projekty…
— Miał długi — przerwała jej Anna łagodnie. — Znacznie większe, niż ci się wydaje.
Przesunęła w jej stronę pierwszy dokument.
— Tu jest kredyt hipoteczny na dom pod miastem. Formalnie był na Marka, ale dom przechodzi teraz na ciebie. Rata miesięczna jest tu jasno określona.
Potem kolejny arkusz.
— A tu dwa kredyty konsumpcyjne. Jeden na samochód. Drugi… na bieżące wydatki.
Laura oblizała wargi. Jej perfekcyjny manicure lekko zadrżał, gdy chwyciła dokumenty.
— To niemożliwe… — wyszeptała. — Mówił mi, że wszystko jest spłacone.
— Mówił wiele rzeczy — odpowiedziała Anna. — Mnie też.
Notariusz odchrząknął.
— Zgodnie z prawem przyjęcie spadku oznacza również przejęcie zobowiązań — wyjaśnił rzeczowo. — Jeśli pani podpisze, przejmuje pani pełną odpowiedzialność za te długi.
— A jeśli nie podpiszę? — wyrwało się Laurze. Gwałtownie podniosła głowę.
— Wówczas spadek uznaje się za odrzucony — odparł notariusz. — Majątek i zobowiązania przechodzą na kolejnego uprawnionego spadkobiercę.
W pokoju zapadła ciężka, duszna cisza. Laura powoli spojrzała na Annę. W jej oczach nie było już ani triumfu, ani pogardy — tylko strach.
— Wiedziałaś… — wyszeptała. — Wiedziałaś o tym wszystkim?
Anna skinęła głową.
— Od prawie roku. Złożyłam oficjalne oświadczenie o odrzuceniu spadku, zanim tu przyszłyśmy. Nie mam już żadnego prawnego związku z długami Marka.
— To dlaczego… — Laura przełknęła ślinę. — Dlaczego nic nie powiedziałaś wcześniej?
— Bo mnie nie zapytałaś — odpowiedziała Anna spokojnie. — I dlatego, że Marek sam zdecydował, komu wszystko zostawić.
Dokumenty wypadły Laurze z rąk i opadły bezwładnie na stół. Oparła się o oparcie krzesła, jakby nagle straciła siły w nogach.
— Ja tego nie udźwignę… — wyszeptała. — To za dużo.
— W takim razie pozostaje tylko jedna możliwość — powiedział notariusz. — Odrzucenie spadku.
— A dom? Samochód? — głos Laury zadrżał. — Wszystko?
— Wszystko — potwierdził spokojnie.
Laura zamknęła oczy. Gdy je otworzyła, były puste, matowe.
— Jeśli odrzucę… — zaczęła niepewnie. — Co się stanie potem?
Notariusz spojrzał na Annę.
— Majątek wraz z długami przejdzie na Skarb Państwa — wyjaśnił. — Pani Anna nie może już zostać w to wciągnięta. Jej decyzja jest ostateczna.
Laura powoli obróciła się w stronę Anny.
— Wygrałaś — powiedziała ochryple. — Wszystko zaplanowałaś.
Anna zaprzeczyła ruchem głowy.
— Nie. Ja tylko przeżyłam. To duża różnica.
Wstała, wzięła torebkę i zarzuciła ją na ramię.
— Marek zbudował dla ciebie piękną historię — dodała. — Taką samą, jak kiedyś dla mnie. Tylko ja zobaczyłam zakończenie wcześniej.
Laura nie odpowiedziała. Wpatrywała się w pusty blat stołu, jakby nagle stracił dla niej znaczenie.
Ana zatrzymała się jeszcze przy drzwiach.
— Jedna rada — powiedziała, nie odwracając się. — Nigdy nie podpisuj niczego, czego nie przeczytałaś. I nie wierz w luksus, który został kupiony na kredyt.
Drzwi zamknęły się cicho.
Na korytarzu Ana wzięła głęboki oddech. Po raz pierwszy od wielu lat nie czuła ani gniewu, ani bólu. Tylko spokój. Czysty, ostateczny spokój.
