Emma przez kilka sekund stała nieruchomo, po czym powoli usiadła na brzegu łóżka. Telefon wciąż lekko wibrował w jej dłoni, ale już nie patrzyła na ekran. Skupiła wzrok na Marku. Długo. Jakby próbowała zobaczyć go naprawdę po raz pierwszy.
— Rozumiesz, co to dla mnie znaczy? — zapytała w końcu cicho. — To nie chodzi tylko o nich. Chodzi o to, że znowu mnie nie wybrałeś.
— Emma, to nie tak… — zaczął, ale przerwała mu.
— Właśnie że tak. Za każdym razem, gdy twoja mama coś postanawia, ty mówisz, że „nie miałeś wyboru”. Gdy Sophie decyduje, ty się dostosowujesz. A ja… ja zawsze mam po prostu zaakceptować sytuację.
Mark osunął się na podłogę, opierając plecy o łóżko. Nerwowo przeczesywał włosy palcami.
— Nie wiedziałem, że przyjadą. Gdybym wiedział, powiedziałbym ci od razu.
— Ale nie postawiłeś żadnych granic, Mark. Nigdy ich nie stawiasz. — Oczy Emmy zaszkliły się, lecz jej głos pozostał stanowczy. — Powiedziałam ci jasno: chcę spokojnego Sylwestra. Tylko we dwoje. Po ciężkim roku. Po wszystkim, co przeszliśmy.
Zamilkł. Po raz pierwszy nie miał gotowej szybkiej odpowiedzi.
— Pamiętasz święta sprzed dwóch lat? — ciągnęła dalej. — Kiedy Sophie uznała, że „tak będzie lepiej”, a ja skończyłam śpiąc na kanapie z ich dziećmi, podczas gdy ty mówiłeś, że „to nic takiego”?
— Przepraszam… — wyszeptał. — Wtedy naprawdę było mi przykro.
— Żal niczego nie zmienia, jeśli jutro wszystko się powtórzy.
Emma wstała i zaczęła zbierać rzeczy z szafki nocnej: notes, książkę, ładowarkę.
— Co robisz? — zapytał nagle Mark.
— Przygotowuję się. Na wypadek, gdybyś nie rozwiązał tej sytuacji.
— Chcesz odejść?
— Nie chcę. Ale zrobię to, jeśli będę musiała.
Mark podniósł się szybko.
— Dobrze. Zadzwonię do nich. — Wyjął telefon. — Powiem, że to nie jest odpowiedni moment. Że chcemy być sami.
Emma spojrzała na niego nieufnie.
— Bez „może”. Bez „choćby na jeden wieczór”.
Mark skinął głową i wybrał numer swojej mamy. Rozmowa była długa. Z urywków Emma słyszała podniesiony ton kobiety, potem długie pauzy, a następnie głos Marka — coraz spokojniejszy, coraz pewniejszy.
Gdy skończył rozmowę, ręce mu drżały.
— Powiedziałem im, że nie mogą przyjechać. Że to nasza decyzja. — Przełknął ślinę. — Mama jest zła. Sophie… jeszcze bardziej.
— A ty? — zapytała cicho Emma.
— Boję się. Ale… po raz pierwszy czuję, że zrobiłem to, co powinienem.
Emma podeszła do niego. Nie przytuliła go od razu. Patrzyła mu w oczy, jakby czegoś w nich szukała.
— A jeśli jutro rano zmienią zdanie i i tak się pojawią?
— Wtedy powiem im przy bramie, że nie ma dla nich miejsca. — Powiedział wyraźnie, bez wahania. — Nie chcę cię stracić.
Emma głęboko odetchnęła. Napięcie w jej ramionach nieco zelżało.
— Nie chcę zmuszać cię do wyboru między mną a twoją rodziną, Mark. Chcę tylko wiedzieć, że ja też jestem twoją rodziną.
Wyciągnął rękę i tym razem pozwoliła mu ją ująć.
— Jesteś. Byłem zbyt ślepy, żeby zrozumieć, jak blisko byłem zniszczenia wszystkiego.
Przez chwilę stali tak w ciszy. Za oknem lekko padał śnieg — nieśmiały początek prawdziwej zimy.
— Rozpakujmy się — powiedziała po chwili Emma. — Nadal chcę jechać do domu na wsi.
— Tylko my? — uśmiechnął się Mark.
— Tylko my. I może… Nowy Rok, który naprawdę coś będzie znaczył.
On również się uśmiechnął. Wiedział, że nie rozwiązał jeszcze wszystkiego. Ale zrobił pierwszy krok. A czasem właśnie to wystarcza, by zmienić kierunek całego życia.
