Kiedy wycieńczona matka Genevieve odkryła, że jej samochód jest oblepiony jajkami, pomyślała, że to czyjaś głupia psota — dopóki jej zadowolony z siebie sąsiad Brad nie przyznał się, że to on.
Okazało się, że denerwowało go, iż jej auto zasłania widok na jego imponujące dekoracje na Halloween.
Zła, ale zbyt zmęczona, by się kłócić, Genevieve postanowiła dać mu nauczkę.
Byłam strasznie zmęczona, tak bardzo, że nie pamiętałam nawet, czy umyłam zęby albo nakarmiłam psa.
Po narodzinach bliźniaków moje dni zamieniły się w jeden wielki mrok.
Nie zrozumcie mnie źle — Lily i Lukas to były moje małe skarby, ale opieka niemal wyłącznie nad dwójką noworodków to był wyczyn godny Herkulesa.
Od kilku miesięcy nie spałam normalnie.
Halloween zbliżał się wielkimi krokami, a cała okolica wrzała z podekscytowania. Wszystko poza mną.
Ledwo miałam siłę, żeby choć trochę udekorować dom, nie mówiąc już o uczestnictwie w sąsiedzkich imprezach.
A tu był Brad.
Ten człowiek traktował Halloween tak poważnie, jakby od tego zależało jego życie.
Co roku zamieniał swój dom w prawdziwy park grozy — z nagrobkami, dioramami z szkieletami, ogromnymi dyniami i innymi dekoracjami.
I ten jego zarozumiały wyraz twarzy, który pojawiał się za każdym razem, gdy ktoś go chwalił? Po prostu nie do zniesienia.
Jego widowisko zachwycało całą dzielnicę.
A ja? Byłam zbyt zajęta, żeby nie zasnąć na stojąco, i zupełnie nie miałam ochoty na jego śmieszny dom z duchami.
Wszystko zaczęło się pewnego zwykłego październikowego poranka.
Wyszłam z domu z Lily na biodrze i Lukasem na rękach i zamarłam, widząc, co się stało.
Ktoś obsypał mój samochód jajkami!
Stłuczona skorupka przykleiła się do częściowo zaschniętej masy spływającej po przedniej szybie, przypominając jakieś nieudane śniadanie.
„Serio?” — mruknęłam, patrząc na ten bałagan.
Wieczorem wcześniej zaparkowałam przed domem Brada.
Nie miałam wyboru.
Pchanie wózka z bliźniakami daleko w dół ulicy było po prostu niemożliwe, więc zostawiłam auto bliżej naszego wejścia.
Najpierw pomyślałam, że to głupi żart.
Ale kiedy zauważyłam, że plamy od jaj ciągną się aż do werandy Brada, moje podejrzenia zmieniły się w pewność.
To na pewno jego robota.
Brad mógł dekorować swój dom na Halloween, ile chciał, ale to nie dawało mu prawa do prywatyzowania ulicy.
A jemu to nie przeszkadzało.
W sezonie Halloween ten facet pilnował swojego terenu jak wilk.
Ruszyłam w stronę jego domu, ledwo powstrzymując wzbierającą we mnie złość.
Zapukałam do drzwi głośniej, niż powinnam, ale miałam to gdzieś.
Miałam dość bycia uprzejmą.
— Co? — Brad otworzył drzwi, wyglądając jeszcze bardziej zarozumiale niż zwykle. Skrzyżował ręce na piersiach, a od niego wręcz biła fala arogancji.
Jego dom był już w pełni udekorowany.
Sztuczne pajęczyny zwisały z rynien, plastikowy szkielet machał do mnie z werandy, a czarownica spokojnie siedziała na jednym z foteli na ganku…
Krótko mówiąc, przesada.
Nie marnowałam czasu.
— Widziałeś, kto obsypał mój samochód jajkami?
Brad nawet nie mrugnął.
— To byłem ja — powiedział jakby podawał mi godzinę.
— Twój samochód zasłania widok na moje dekoracje.
Spojrzałam na niego z całkowitym zdziwieniem.
— Obsypałeś mój samochód jajkami tylko dlatego, że był zaparkowany przed twoim domem?
Nie poprosiłeś mnie nawet, żebym go przestawiła, tylko od razu go zniszczyłeś?
Wzruszył ramionami, zupełnie obojętny.
— Jak ludzie mają podziwiać moje dekoracje, skoro ich nie widzą z ulicy?
Mrugnęłam.
Przez chwilę pomyślałam, że źle usłyszałam.
— Mówisz serio?
Zebrało mu się na kolejne wzruszenie ramionami.
— Jestem królem Halloween!
Ludzie z całego miasta przyjeżdżają, żeby zobaczyć te dekoracje, Genevieve.
Po prostu proszę o trochę współpracy.
Ciągle parkujesz tam.
To egoistyczne i psuje atmosferę.
Egoistyczne?
Z całych sił starałam się radzić sobie z dwójką niemowląt, ledwo się trzymałam na nogach, a ten facet, ten zarozumiały typ, narzeka mi na niedogodności?
— No to przepraszam, że moje życie przeszkadza w twoim domu z duchami — odparłam złośliwie.
— Mam bliźnięta, Brad. Nowo narodzone bliźnięta.„Tak, wiem” — powiedział, opierając się o framugę drzwi, jakby rozmawialiśmy o pogodzie.
„Może powinieneś parkować gdzie indziej.”
„Parkuję tam, bo tak jest mi wygodniej dojść do samochodu, gdy niosę dwoje dzieci i pcham wózek!”
Brad wzruszył ramionami.
„To nie mój problem, Genevieve.
Słuchaj, możesz znowu parkować tam dopiero, jak Halloween się skończy, dobrze?”
Stałam jak sparaliżowana, a w środku mnie kipiała złość.
Ale zmęczenie to dziwna rzecz — gasi wściekłość, zanim ta zdąży się rozniecić zbyt mocno.
„Dobra” — warknęłam.
Zamiast krzyczeć, odwróciłam się na pięcie i wróciłam do domu, drżąc z mieszanki irytacji i niedowierzania.
Później, gdy myłam samochód z jajek, dotarło do mnie coś.
Brad nie był zwykłym, nadgorliwym sąsiadem.
Był tyranem.
I miałam tego dość.
Jeśli chciał grać nieczysto — dobrze.
Zagram mądrzej.
Genialny pomysł przyszedł mi do głowy tamtej nocy, gdy siedziałam w pokoju dziecięcym i kołysałam Lily.
Słabością Brada była jego duma.
Potrzebował, żeby jego dom z duchami był najważniejszym tematem rozmów w okolicy.
Nie miałam siły na konfrontację, ale na zemstę?
Z tym mogłam sobie poradzić.
Poczekałam dzień, a potem obojętnie weszłam na jego podwórko, gdy on instalował kolejne dekoracje na werandzie.
„Cześć, Brad” — powiedziałam, starając się brzmieć przyjaźnie.
„Pomyślałam… to było naprawdę egoistyczne z mojej strony, że zasłaniam twoją ekspozycję.
Wkładasz w to tyle wysiłku… A czy nigdy nie myślałeś, żeby ją ulepszyć?”
Zatrzymał się, zaniepokojony.
„Ulepszyć?”
„Tak, używając nowych technologii.
Wiesz, maszyny dymne, holograficzne projekcje duchów…
Masz już świetne dekoracje, ale jeśli chcesz naprawdę zrobić wrażenie, takie rzeczy wyniosą je na nowy poziom.”
Jego oczy rozbłysły i od razu wiedziałam, że złapał haczyk.
Brad był przewidywalny.
Jeśli pojawiała się okazja, by przewyższyć wszystkich w okolicy, wykorzystywał ją.
Wymieniłam kilka marek, które wcześniej znalazłam.
Wszystkie te urządzenia miały fatalną jakość, jedna gwiazdka w opiniach, znane z szybkiego psucia się i dziwnych awarii.
Ale on tego wiedzieć nie musiał.
„Myślisz, że to działa?” — zapytał, już wyobrażając sobie swój majstersztyk.
„O tak, zdecydowanie.
Staniesz się legendą okolicy.”
Z tymi słowami odeszłam zadowolona.
Pozostało tylko czekać.
W końcu nadeszła noc Halloween, a dom Brada wyglądał jak scena z filmu grozy.
Włożył w to całe serce, tak jak się spodziewałam.
Na chodniku zebrał się tłum dzieci i rodziców, zachwyconych, jak mgła rozciąga się po trawniku.
Brad stał w samym centrum, kąpiąc się w ich podziwie.
Patrzyłam na to z ganku, trzymając Lily i Lukasa na kolanach, i czułam się jak czarny charakter taniego dramatu.
Trzeba przyznać, jego dekoracje wyglądały imponująco — aż do momentu, gdy przestały działać.
Maszyna dymna zaczęła kaszleć w najgorszym momencie i zamiast złowrogiego, klimatycznego dymu, zaczęła rozpryskiwać wodę jak wąż ogrodowy.
Tłum westchnął, dzieci zaczęły się chichrać, a Brad wpadł w panikę.
Pobiegł do maszyny i rozpaczliwie naciskał przyciski, próbując ją zatrzymać.
Ale to nie był koniec.
Projektor, z którego był tak dumny, zaczął migotać i zamiast strasznego ducha pokazywał jakieś drżące kreskówkowe widmo, bardziej przypominające niezgrabną kulkę niż ducha.
Rodzice uśmiechali się powściągliwie, a dzieci śmiały się głośno.
A potem przyszedł ostateczny cios.
Jedna z jego dmuchanych figurek — olbrzymi Frankenstein — z głośnym sykiem powoli się złożyła, a jej zwiotczała głowa śmiesznie potoczyła się po trawniku.
Kilku nastolatków uznało to za przezabawne i, złapawszy ducha halloweenowych psot, chwycili opakowanie jajek i z radosną precyzją zaczęli nimi obsypywać dom Brada.
Brad biegał tam i z powrotem, próbując ratować resztki swojej dumy, ale było już za późno.
Jego dom grozy przemienił się w dom śmiechu i nie było już odwrotu.
Następnego ranka, gdy karmiłam Lukasa, ktoś zapukał do drzwi.
Otworzyłam i zobaczyłam Brada, który wyglądał… przygnębiony, dokładnie jak jego nieszczęsny Frankenstein.
Z jego zwykłej zarozumiałości nie pozostał żaden ślad, i przez chwilę nawet mnie go było szkoda.
— Chciałem… przeprosić — wymamrotał, nie podnosząc na mnie wzroku. — Za obsypanie twojego samochodu jajkami. Przesadziłem.
Złożyłam ręce na piersi i dałam sobie chwilę przed odpowiedzią.
— Tak, to prawda.
— Po prostu… nie zdawałem sobie sprawy, jak ciężko ci jest.
Z bliźniakami i tym wszystkim.
Potarł kark, wyglądając na szczerze zawstydzonego.
— Naprawdę mi przykro.
Pozwoliłam, by cisza trwała chwilę dłużej, obserwując, jak się wierci.
— Dzięki za przeprosiny, Brad. Mam nadzieję, że to się nie powtórzy.
Skinął szybko, wyraźnie chcąc jak najszybciej uciec od niezręczności.
— Nie, nie powtórzy się.
Gdy już się odwrócił, by odejść, nie mogłam się powstrzymać i dodałam:
— Zabawne, jak czasem wszystko się równoważy, co?
Brad się odwrócił i pierwszy raz nie miał nic do powiedzenia.
