„Uwielbiam te z kawałkami czekolady!” – wykrzyknął, a jego twarz rozjaśnił szeroki uśmiech, gdy z podekscytowaniem trzymał torbę.
W ciągu kilku minut pokazywał mi swoje zabawki i zadawał mnóstwo pytań.
„Ona cię lubi” – szepnął mi później Jonathan, kiedy Mia zasnęła na jego kolanach.
„Ona też mnie” – odpowiedziałem, uśmiechając się ciepło.
„To niesamowite, Jonathan.”
Nigdy nie wyobrażałam sobie, że pewnego dnia zostanę macochą, a jednak Mia już całkowicie zdobyła moje serce.
Kiedy rok temu Jonathan się oświadczył, Mia podskoczyła z radości i krzyknęła: „Będziesz moją mamą!” Myślałam wtedy, że tworzymy rodzinę, o jakiej zawsze marzyłam.
Dziś, gdy zaczynała się ceremonia, Mia promieniała w sukience małej druhny. Wszystko wydawało się idealne… aż do momentu, gdy urzędnik zapytał, czy ktoś ma jakieś obiekcje. Ciszę przerwał głos Mii:
„Tato, nie żeni się z nią!”
W pokoju zapadła ciężka cisza. Odwróciłam się do niej, nie kryjąc zdziwienia.
„Co powiedziałaś, kochanie?”
Mia wstała z determinacją.
„Tato, nie żeni się z nią. Masz już żonę.”
Wskazała na okno.
„Ona tam jest!”
Wszyscy natychmiast zwrócili wzrok w stronę okna, wypatrując postaci machającej zza szyby. Moje serce zaczęło szybciej bić.
Kim była ta osoba? Czy Mia mówiła prawdę?
Jonathan podszedł do okna i mruknął z zakłopotaniem:
„Nie rozumiem…”
Wyszedł na zewnątrz, a szmery wokół nas nasiliły się.
Przez szybę obserwowałam, jak jego napięta postawa zaczęła się rozluźniać… a może nawet rozbawiać? Kilka minut później wrócił z uśmiechem, prowadząc za rękę Dani, byłą nianię Mii.
„Dani?” – wykrzyknęłam, zaskoczona.
„Co się dzieje?”
Dani uśmiechnęła się i podniosła różowego misia.
Jonathan roześmiał się lekko.
„Poznajcie Panią Puszek. Kiedy Mia miała trzy lata, „poślubiła” mnie z tym misiem w ramach zabawy. Do tej pory zupełnie o tym zapomniałem.”
Mia klasnęła z entuzjazmem.
„Ona jest twoją żoną, tato! Nie możesz poślubić Abi, skoro jesteś już mężem Pani Puszek!”
Dani wybuchnęła śmiechem.
„Mia oglądała filmiki z dowcipami i postanowiła zorganizować „ślubną niespodziankę”. Nie mogłam się powstrzymać, żeby jej nie pomóc.”
Gdy Dani skończyła tłumaczyć, w pokoju wybuchł śmiech. Jeszcze chwilę wcześniej goście byli zdezorientowani, teraz z trudem powstrzymywali łzy radości.
Podszedłem do Mii, a moje serce nadal biło szybciej.
„Wiesz, jak bardzo mnie przestraszyłaś?”
Uśmiechnęła się szeroko.
„Było fajnie, Abi!”
Jonathan podniósł ją ze śmiechem.
„Młoda damo, będziesz musiała mi to dobrze wyjaśnić.”
Mia zaśmiała się cicho.
„Nie jesteś na mnie zły, prawda?”
Jonathan westchnął, pocałował ją w czoło i uśmiechnął się.
„Jak mogłabym być? Ale koniec z żartami o ślubach, dobrze?”
„Dobrze” – odpowiedziała słodko, choć jej figlarny uśmiech zdradzał, że nie mówi tego do końca poważnie.
Spojrzałem na Dani, która wyraźnie czerpała radość z wywołanego zamieszania.
„Masz szczęście, że to było zabawne. Byłem prawie w łzach.”
Dani podniosła ręce w geście poddania się.
„Mia planowała to od tygodni! A Pani Puszek zasługiwała na triumfalny powrót.”
Urzędnik odchrząknął, uśmiechając się lekko.
„Możemy już kontynuować, skoro kwestia pierwszej żony została rozwiązana?”
Jonathan czule ścisnął moją dłoń.
„Czego ci brakuje?”
Uśmiechnęłam się, czując powrót spokoju.
„Zapytaj mnie po ślubie.”
Uroczystość trwała dalej i choć nie była taka, jaką sobie wyobrażałam, z pewnością zapadnie nam wszystkim w pamięć.
Później, tańcząc z Jonathanem, szepnęłam mu do ucha:
„Wiesz, może to było nawet lepsze, niż planowałam.”
Uśmiechnął się znacząco.
„Życie z Mią zawsze będzie trochę nieprzewidywalne.”
„I bardzo zabawne” – odpowiedziałam, patrząc, jak Mia z radością kręci się z Danią – a Pani Puszek wciąż tuli się do niej.
