On sprzedał dom… razem z mamą. Ale nie spodziewał się, kto zostanie nowym właścicielem.

Simeon wyszedł za bramę, która z głośnym trzaskiem zatrzasnęła się tuż za jego plecami.

— Koniec! Wolność! — przemknęło mu przez głowę. — Jeszcze wczoraj – strefa, a dziś…

Obiecał sobie, że nigdy więcej tam nie wróci, skąd właśnie wyszedł. Tym bardziej, że do szaleństwa pragnął po prostu normalnie żyć — bez krat, bez strażników, bez nieustannego odliczania dni do kolejnego widzenia lub telefonu.

Przed więzieniem Simeon nie był byle kim — prowadził dobre życie, rozpieszczał siebie i przyjaciół, zawsze miał pieniądze. Dziewczyny dosłownie kręciły się wokół niego. Ale jak tylko wsadzili go za kratki — wszyscy zniknęli. Ani jednej wizyty przez pięć lat, ani jednej paczki. Tylko ściany i czas.

Simeon zajmował się oszustwami — tworzył ogłoszenia o sprzedaży towarów, których w rzeczywistości nie było. Kupujący łatwo się łapali: ceny kuszące, warunki korzystne. A realnie — nic. Biznes kwitł, dopóki go naprawdę nie przyciśnęli.

To było jego słabe miejsce — samozadowolenie. Bo kiedyś żył uczciwie. W dzieciństwie uczył się łatwo, nauczyciele wróżyli mu wielką przyszłość. Ale jaka tam przyszłość na wsi? Żadna.

Po śmierci ukochanej babci, z którą się wychował, Simeona zabrali dalecy krewni. Nie byli źli, ale też nie okazali ciepła — pełnili obowiązek, nic więcej. Nie potrafił ich pokochać i uciekł, ledwie skończył 17 lat. Mieszkał w akademiku, uczył się, marzył…

Nigdy nie zaniedbywał nauki, rozumiał wartość edukacji. Po prostu chciał szybciej osiągnąć rezultaty. Pomysł przyszedł sam, pół roku go testował, a potem się zdecydował. Przez dwa lata cieszył się sukcesem, a potem — kajdanki.

Jeszcze tego samego dnia wieczorem Simeon był już w mieście, potem — w banku. Odebrał zawartość anonimowej skrytki — pieniądze i trochę rzeczy osobistych. Na ulicy zastanawiał się, gdzie się zatrzymać: iść do hotelu na podstawie tymczasowego zaświadczenia było głupotą — lepiej poszukać czegoś na dobę.

Wstąpił do sklepu, kupił prosty telefon. Z kartą SIM miał mały problem, ale sobie poradził. Na ulicy kupił gazetę z ogłoszeniami i zanurzył się w czytaniu.

Po trzech dniach wypoczęty i trochę zaaklimatyzowany Simeon zaczął szukać mieszkania. Postanowił, że kupi dom na wsi, ale z dobrym zasięgiem — by połączyć wypoczynek i możliwość śledzenia zmian w internecie. Laptop już zdążył kupić.

Gdyby ktoś z tych, którzy znali go z więzienia, zobaczył go teraz — na pewno by go nie poznał.

Pewnego dnia natknął się na dziwne ogłoszenie. Mężczyzna oferował pilną sprzedaż domu z dopiskiem: „Jest niewielkie obciążenie, dlatego cena obniżona”.

— Ciekawe — pomyślał Simeon. Sprawdził zasięg sieci — wieś pasowała, łączność powinna być świetna.

Zadzwonił, umówił się na spotkanie. Właściciel się spóźniał, Simeon już miał się zbierać, gdy podjechała stara „dwunastka”.

— Dzień dobry! Jestem Oleg, właściciel domu — nerwowo wyrzucił mężczyzna.

Simeon wsiadł do samochodu.

— Proszę powiedzieć, co jest nie tak z domem?

— Lepiej najpierw pokażę, potem opowiem. Może się nie spodobać.

Dom od razu się Simeonowi spodobał. Sam właściciel budził inne uczucia — niespokojne spojrzenie, drżące ręce, wszystko wskazywało albo na alkoholika, albo hazardzistę.

Simeon spojrzał uważnie:

— Mów prosto. Jaki trik? Dom dobry, a cena niższa niż przeciętna.

— No więc… mieszka ze mną mama. Bardzo stara. Może jeszcze rok pożyje…

— Czyli sprzedajesz dom z matką?! — nie mógł uwierzyć Simeon.

— Nie mogę czekać, aż umrze! Potrzebuję pieniędzy na już!

Najpierw Simeon chciał odmówić, ale coś w środku kazało mu powiedzieć:

— Dobrze, chodźmy, zobaczę twoją mamę.

Dom w środku okazał się bardziej przestronny, niż się wydawało. Duży pokój, dwa mniejsze, kuchnia. Była też weranda i wyjście na strych.

— U nas na strychu też jest pokój, całkiem niezły…

Z jednego z pokoi wyszła starsza kobieta.

— Witaj, synku. Czemu nie powiedziałeś, że mamy gości? Upiekłabym coś.

— Nie ma czasu, mamo, zaraz wyjeżdżamy — krótko odpowiedział Oleg i prawie siłą wyprowadził Siergieja na zewnątrz.

— To bierzesz? — zapytał sprzedawca.

Siergiej nie powiedział, że ta kobieta niesamowicie przypomina mu jego babcię. Nie wspomniał też, że takich ludzi dawno już powinno się postawić na miejsce. Po prostu krótko rzucił:

— Nie jęcz, nie psuj mi humoru! Mówiłem — trzeba, to trzeba. Oferta korzystna, nie codziennie się taka trafia. Po co ci to tłumaczę? — zirytowany rzucił Nikołaj.

I naprawdę nie chciał tłumaczyć. Myśli miał gdzie indziej — spieszył się. Pomysł podsunęła młoda żona, Swietłana. Znalazła jakiś „super” sposób na zarobek: prawie nic nie trzeba robić — tylko siedzieć w domu i klikać przyciskami. Trzeba było tylko trochę zainwestować, a obiecywano gigantyczne dywidendy! Według niej zainwestowane środki miały się zwrócić po paru miesiącach, a potem czysty zysk.

Nikołaja wcale nie obchodził los staruszki mieszkającej w domu. Proponował wysłać ją do domu spokojnej starości — nie zgodziła się. Ale dom dawno już był na niego przepisany, więc mógł spokojnie zajmować się swoimi sprawami.

Następnego dnia, otrzymawszy pieniądze od Siergieja, Nikołaj od razu przelał je na kartę i razem z żoną zaczęli rejestrację. Wszystko szło świetnie! Już po dwóch dniach w panelu pojawił się komunikat: „Świetnie ci idzie! Jeśli wpłacisz jeszcze trochę, wypłata możliwa już jutro!”

Nikołaj zdecydowanym ruchem machnął ręką i pobiegł do sąsiadki po brakującą sumę — zaledwie dwadzieścia tysięcy. Gdy tylko ją dostał, od razu pobiegł do bankomatu.

Rano, tuż po przebudzeniu, z niecierpliwością sprawdzali, ile zarobili pierwszego dnia! Ale panel nie chciał się otworzyć. Przez pół godziny próbowali się zalogować, potem wybrali podany numer — „abonent nie obsługiwany”.

Swietłana wpisała nazwę firmy w wyszukiwarkę — i oniemiała. W ciągu ostatniej doby w sieci pojawiła się już cała strona z ofiarami tego oszustwa.

Nikołaj niemal spadł z fotela.

— Co to za bzdura, Swietło?! Co się dzieje?!

— Sama nie wiem… tylko czytam…

Przez dwadzieścia minut w mieszkaniu panowała grobowa cisza. Małżeństwo z przerażeniem czytało opinie innych oszukanych ludzi. Kołysząc się z lęku, Nikołaj czuł, jak włosy na głowie stają mu dęba.

— Czyli nasze pieniądze… przepadły?

— Wygląda na to…

— Jak to?! Mówiłaś, że wszystko sprawdziłaś! Przecież dziesięć razy to oglądałaś!

— Jestem ekonomistką czy co?! Ja tylko zaproponowałam, a ty sam zdecydowałeś, że to super!

Swietłana ostrożnie cofnęła się w stronę kuchni. Nikołaj powoli podszedł do niej.

— I co teraz? Jutro sąsiadce spłacić dług! Co zrobimy?!

— To ty jesteś głupi, że wziąłeś na tak krótki termin!

— Ja głupi?! Ja?! — rzucił Nikołaj, zrzucił kapcia i rzucił nim w żonę.

Swietłana pisnęła i rzuciła z powrotem swój kapcie. Trafił go prosto w głowę.

Nikołaj chwycił drugi kapcie i z całej siły rzucił w Swietłanę — prosto w czoło. Ta krzyknęła i rzuciła się do kuchni. Mąż był tuż za nią, ale ona zdążyła złapać patelnię. Nikołaj zatrzymał się, a ona zamachnęła się.

— Nie chcesz pracować? To teraz pracuj! Szkoda ci pieniędzy? Sam jesteś sobie winien!

— Jesteś facetem czy kim?!

— A ty do mnie? Nie przepracowałeś ani jednego dnia, całe życie na mojej szyi siedziałeś! Ja na twojej? Jeszcze czego! Zapomniałeś, że mieszkasz w moim mieszkaniu?!

— Poślubiłem cię, co obiecywałaś? Swietłoczko, dla ciebie… — naśmiewał się. — A ty byłaś zadowolona, głupia! Myślałaś, że facet dojrzały!

Gadaliby do rana — zwykle takie kłótnie kończyły się pojednaniem w łóżku. Ale dziś Swietłanie się poszczęściło: Nikołaj w złości splunął i wyszedł na zewnątrz ochłonąć.

Później się pogodzili — teraz nie czas na kłótnie, trzeba myśleć, jak wyjść z długów. Musieli sprzedać kolczyki, by zwrócić sąsiadce pieniądze. A Nikołaj zaczął szukać pracy.

Zinaida Jegorowna czuła, że syn coś knuje, ale nie potrafiła zrozumieć co. Wiedziała na pewno, że przegrał się w karty, bo często przyjeżdżał po pieniądze. Raz nawet pojawił się nocą, nie sam — jego kumple prawie mu urwali głowę, gdyby nie interwencja. Ona oddała wszystko: i to, co zbierała na pogrzeb, i na zimę odkładała. Od syna niczego poza pieniędzmi nie oczekiwała. Przyzwyczaiła się.

Kiedy zobaczyła Siergieja — mocno się wystraszyła. Młody był łysy, z przenikliwym spojrzeniem, wyraźnie odsiadany. Ale szybko odeszli i Zinaida nic nie zrozumiała.

Kiedy ten sam Siergiej wrócił z walizką, kobieta całkiem się zdenerwowała. Ale zebrała siły, uśmiechnęła się i zaproponowała herbatę. W wiosce zawsze tak było: najpierw nakarm, potem pytaj.

Okazało się, że Siergiej jest dobrym człowiekiem, jak jej zmarły dziadek. Kiedy opowiedział prawdę o jej synu, Zinaida się rozpłakała.

— Ach, Kołja, jak to tak? Z żywym człowiekiem…

— Proszę się nie martwić, jestem tylko na jedną noc, żeby nie przeszkadzać — pospieszyła ją uspokoić kobieta.

Siergiej delikatnie się uśmiechnął:

— Nigdzie pani nie pójdzie. Kupiłyśmy razem dom — więc będziemy mieszkać razem.

Nawet gdyby Zinaida Jegorowna chciała odejść, Siergiej by na to nie pozwolił. Była zbyt podobna do jego babci.

Minęły zaledwie trzy miesiące, a kobieta się odmieniła. Jakby odmłodniała, ożyła. Siergiej wiedział dlaczego — lata głodu, brak leków i skąpstwo syna nie pozostają bez śladu.

Teraz w domu stała nowa lodówka, cała technika była odnowiona. Zinaida tylko mrugała oczami:

— W takim luksusie gotować? A co, nie podoba się?

— Skądże, bardzo nawet! Takiego wcześniej nie widziałam…

Siergiej lubił dogadzać tej kobiecie. Nie zdążył mieć własnej babci — niech będzie ta, choć nie z krwi.

A Zinaida Jegorowna starała się — Siergiej nawet zapomniał, co to samemu gotować czy prać. Zawsze wszystko gotowe, ubrania czyste, dom lśni. Żartował:

— My, Zinaido Jegorowno, jesteśmy sobie nawzajem na rękę. Będziemy żyć długo i szczęśliwie!

— A ja to już nawet długo nie potrzebuję… A mówią, że można do dwustu dożyć — śmiała się na to.

Dwa tygodnie temu Siergiej otworzył małą firmę budowlaną. Na razie w zespole było tylko pięć osób — ale wszyscy sprawdzeni, niezawodni, doświadczeni. Wiedział, że ci nie będą pracować na szybko. A on sam chciał robić wszystko uczciwie i solidnie.

Oczywiste było, że takim podejściem szybko się nie rozwinie. Ale lepiej powoli, by nazwa firmy zaczęła być rozpoznawalna. Gdy tylko pojawi się więcej zamówień — zatrudni kolejnych pracowników.

Ciekawe było to, jak dobierał ludzi: Zinaida Jegorowna okazała się prawdziwą znawczynią ludzkich charakterów. Któregoś dnia Siergiej zabrał ją ze sobą na rozmowę kwalifikacyjną — po prostu z ciekawości. Po rozmowie z kandydatami babcia zauważyła:

— Tego drugiego na próżno wziąłeś. Nie przyniesie nic dobrego.

Siergiej wtedy nie przywiązał do tego wagi, ale później bardzo tego pożałował. Ten pracownik nie tylko się lenił, ale ciągle próbował coś ukraść.

Mieszkali razem z Zinaidą Jegorowną już prawie rok. A Siergiej coraz częściej zerkał na wnuczkę sąsiadki — miła dziewczyna, dobra, pogodna. Tylko że nie odważył się do niej podejść: była taka czysta, a on… z przeszłością. Myślał, że go nie zrozumie.

Zinaida Jegorowna wszystko widziała. I jak dziewczyna patrzy na Siergieja, i jak on stara się być lepszy. Babcia postanowiła pomóc, ale jeszcze nie wiedziała, jak zrobić to dyskretnie — snuła plan.

Pewnego dnia Siergiej puścił do niej oko i zapytał:

— A nie chciałaby pani zobaczyć, jak wygląda praca? Popilnować kandydatów?

— Znowu do lekarzy? Nie, nie pójdę! I tak mnie ciągasz co miesiąc, a ja i tak mam się dobrze!

— Nie do lekarzy, do pracy! — zaśmiał się.

— I co, jestem teraz pracownikiem?

— Po prostu usiądziesz w fotelu i powiesz, kogo wziąć, a kogo nie.

— To o tym złym chłopaku? — zgadła.

— Najgorszy z nich. Miesiąc temu go zwolniłem, nawet nie mówiłem ci o tym.

Siergiej miał wynajęte biuro — całkiem przyzwoite. Usadził Zinaidę Jegorownę w fotelu, postawił przed nią filiżankę herbaty:

— Wygodnie?

— Ojej, jaki ty troskliwy! Oczywiście, że wygodnie. Pracuj, nie zwracaj na mnie uwagi.

Do gabinetu wszedł pierwszy kandydat. Siergiej zamarł — to był Nikołaj. On też rozpoznał Siergieja, a potem zobaczył matkę.

Nikołaja tu wysłała Swieta — znajomi mówili, że tu dobrze płacą i uczciwie się pracuje.

Zinaida Jegorowna wstała. Była trochę blada, ale opanowana. Siergiej milcząco obserwował. Matka wyglądała zupełnie inaczej — przytyła, była schludnie i nawet bogato ubrana. Wszystko się u niej zmieniło od czasu, gdy mieszkają razem.

— Siergieju… mogę powiedzieć swoje zdanie? — uśmiechnęła się kobieta.

— Oczywiście. Możesz wszystko.

Odwróciła się do syna:

— Nie warto go brać. Nigdy nie lubił pracować. Jest chytry, wyrachowany — będzie wykorzystywał innych, a sam nic nie wniesie. — Po tych słowach usiadła i demonstracyjnie odwróciła się do okna.

Siergiej spojrzał na Nikołaja i stanowczo powiedział:

— Wynocha stąd!

Ten wybiegł z gabinetu, jakby go oparzyli.

Podchodząc do Zinaidy Jegorowny, Siergiej zapytał:

— Jak się pani czuje?

— Normalnie. Może masz rację, że go nie wziąłeś. Chociaż może zasłużył na drugą szansę?

— Nie. Mój syn to ty. A ten człowiek mnie zdradził i sprzedał mój dom.

Jeszcze po pół roku Zinaida Jegorowna ocierała radosne łzy, patrząc na wesołe wesele Siergieja i Maszy — tej samej sąsiadki, której wnuczkę tak długo bał się stracić.

Visited 13 087 times, 1 visit(s) today