Anna poczuła zapach metalu — krwi. To nie był strach, lecz coś w tle: życie ściśnięte w adrenalinę. Jego palce ześlizgnęły się z jej ramienia, a ona cofnęła się dokładnie o pół kroku. Tylko tyle, by zaczerpnąć powietrza pełną piersią.
— Nic już nie czujesz, Marku — powiedziała cicho. — Od dawna.
Prychnął, odsunął się do stołu, znów chwycił butelkę i opróżnił ją jednym haustem. Żyły na skroniach mu nabrzmiały, a wzrok stał się mętny, szklisty.
— Teraz taka mądra, tak? Myślisz, że skoro siedzisz tam, w dyspozytorni, to wszystkim pomagasz? Komu tak naprawdę pomogłaś, Anno? Sobie może?
Nie odpowiedziała. W głowie słyszała odliczanie. Pięć minut do przyjazdu. Jeśli ekipa idzie między blokami, są już bardzo blisko.
Brzęk szkła. Przewrócony kieliszek. Zatoczył się. Napięcie w jej ciele naciągnęło się jak struna.
— Siądź — warknął, niemal nieludzko.
— Nie — odrzekła.
— Co powiedziałaś? — wpatrzył się w nią niedowierzająco. — Powtórz!
Spojrzała mu prosto w oczy. Bez strachu. Bez słów. Jakby w środku coś wreszcie się domknęło — koniec wewnętrznego niewolnictwa.
Zrobił krok bliżej, jego ręka znów uniosła się w górę. Ale wtedy rozległ się inny dźwięk — krótki. Jeden. Drugi. Trzeci. Pukanie do drzwi.
Marek zamarł.
— Kto to? — w jego głosie pojawiła się panika.
Odwrócił się gwałtownie, a Anna po raz pierwszy tego wieczoru pozwoliła sobie na pełny oddech.
— Nie wiem — odpowiedziała spokojnie, choć serce dudniło jej w skroniach. — Może ktoś pomylił drzwi.
Ruszył powoli do przedpokoju. Z kieszeni spodni wystawała rękojeść starego służbowego noża — nawyk byłego funkcjonariusza „na wszelki wypadek”.
Dotknął palcem ostrza. Anna to zauważyła. Jej palce drgnęły.
Dźwięk — nie drzwi, lecz okna. Szkło zadrżało od wibracji. Przez sekundę powietrze w mieszkaniu jakby eksplodowało.
Zdążyła pomyśleć tylko jedno: „Pięć minut — to za długo”.
Drzwi w przedpokoju runęły do środka z hukiem. Marek nie zdążył się odwrócić. W progu pojawiło się dwóch mężczyzn — czarne mundury, naszywki. Bez słowa. Jeden uniósł paralizator, drugi zabezpieczył korytarz.
Wszystko wydarzyło się błyskawicznie.
Ciało Marka drgnęło, zatrzęsło się, po czym runęło na podłogę jak ciężki worek.
Anna nie drgnęła. Słyszała własny puls — jak uderzenia w bęben.
Sekundy. Odliczanie. Protokół wykonany.
— Wszystko w porządku, Anno? — zapytał jeden z funkcjonariuszy. Głos młody, ale pewny.
Skinęła głową powoli.
— W łazience są dzieci.
Mężczyzna machnął ręką do partnera. Drzwi otworzyły się natychmiast. Leoś wychylił się pierwszy, Ela wybuchła płaczem — głośnym, spazmatycznym, jakby dopiero teraz mogła się bać.
Anna uklękła i wyciągnęła ręce.
— Już dobrze, kochani… już dobrze.
Rzucili się do niej oboje. Przytuliła ich, czując ból w ramieniu i pulsujący policzek — wszystko to stawało się nagle odległe, jakby należało do kogoś innego.
Najważniejsze — żyją. Ona też.
Marek leżał nieruchomo na podłodze, wciąż oddychając.
Załoga karetki szybko sprawdziła puls. Ktoś oświetlił go latarką.
Łukasz pojawił się po trzech minutach. Bez munduru, ale z legitymacją w dłoni. Blady. W oczach miał nie funkcjonariusza, lecz człowieka.
— Anno… — wydyszał. — Byłem blisko. Spóźniłem się minutę…
Pokręciła głową.
— Wszystko zdążyliście. Wszystko.
Potem długo siedziała, gdy funkcjonariusze spisywali protokoły, fotografowali ślady, przesuwali przewrócone meble i potłuczone szkło. Ratownik szepnął: „Zajmę się siniakami, proszę nie wstawać”. Skinęła, ale i tak wstała — bo dzieci nie mogły widzieć jej słabości.
— Anno, może… gdzieś na chwilę, dopóki trwa dochodzenie? — zaproponował Łukasz. — Mamy ośrodek dla pracowników. Cisza, brak wiadomości.
Rozejrzała się po mieszkaniu: plama wódki na podłodze, pęknięte kafelki, zimny czajnik. Tu kończył się jeden świat.
Nowy jeszcze nie istniał.
— Tak — powiedziała. — Odejdę na jakiś czas. Ale wrócę. Kiedy wszystko będzie… inne.
Kiwnął głową i delikatnie dotknął jej dłoni.
— Zrobiłaś to, co trzeba. Niewielu ma odwagę.
Później, w nocy, siedziała z dziećmi w samochodzie Łukasza. Za oknem przesuwały się nieliczne światła, odbijając się w mokrym asfalcie. Na jej nadgarstku migotał zegarek — ten sam, który odmierzał sekundy tamtej nocy.
Ela spała wtulona w pluszowego królika. Leoś patrzył w ciemność.
— Mamo… a tata już nie wróci? — zapytał.
Ścisnęła jego dłoń.
— Nie. Już odszedł. I my tam nie wrócimy.
Furgonetka z niebieskim pasem zniknęła na poboczu, zabierając ze sobą wszystko, co stare.
Przed nimi był nowy świt — jeszcze chwiejny, ale prawdziwy.
Anna po raz pierwszy od dawna oddychała bez odliczania.
