Klara powoli skinęła głową, jakby się zgadzała. Na jej twarzy panował spokój — zbyt spokojny, niemal nienaturalny.
— Tak — powiedziała łagodnie. — Dyscyplina zawsze jest przydatna.
Erik uśmiechnął się z satysfakcją, nie dostrzegając ukrytej w jej głosie chłodnej nuty. Już czuł się zwycięzcą — człowiekiem, który w końcu „właściwie poukładał” relacje, pieniądze i władzę.
Tej nocy Klara nie spała długo. Siedziała w ciemnym salonie, trzymając dłonie na brzuchu i czując, jak dziecko porusza się w środku. Każdy ruch dawał jej siłę — nie strach.
Rano, gdy Erik wyszedł z domu, wszystko już się zaczęło.
Jego konta bankowe — te same, które otworzył w ramach „osobnego budżetu” — zostały zablokowane. Karty kredytowe zamrożone. W raportach firmowych pojawiły się dokumenty wymagające wewnętrznego audytu z powodu podejrzeń dotyczących wykorzystania środków spółki.
Erik po raz pierwszy poczuł dezorientację.
Kiedy zadzwonił do Klary, przez dłuższą chwilę nie odbierała. W końcu usłyszał jej spokojny głos.
— Klara, co się dzieje z moimi kontami?
— Z moimi kontami? — powtórzyła łagodnie. — Zawsze mówiłeś, że każdy odpowiada za siebie. Po prostu zastosowałam się do tej zasady.
Cisza.
— To ty to zrobiłaś? — jego głos stał się ostry.
— Nie tylko ja — odpowiedziała Klara. — Hanna też brała w tym udział. Pamiętasz ją? Prawniczkę, którą zawsze nazywałeś „zbyt ostrożną”.
Oddech Erika stał się cięższy.
— Nie możesz mnie wykluczyć z mojego własnego życia.
— Ja już wyszłam z twojego — powiedziała spokojnie. — Teraz twoja kolej, żeby zrozumieć, co to znaczy.
Kiedy wrócił do domu, mieszkanie było puste. Rzeczy Klary zniknęły. Nawet kącik przygotowany dla dziecka — niedokończony, ale będący śladem przyszłości, która już nie istniała — został uprzątnięty.
Na stole leżała tylko jedna kartka.
Pozew sądowy. Dokumenty z załączonymi dowodami.
A na końcu jedno zdanie, napisane odręcznie:
„Powiedziałeś, że każdy odpowiada za siebie. Po prostu zaczęłam działać zgodnie z tą zasadą.”
Erik siedział w pustym pokoju, po raz pierwszy rozumiejąc, że źle obliczył.
Nie pieniądze.
Lecz Klarę.
