Hanna przez dłuższą chwilę nic nie mówiła. Gładziła Marka odruchowo, jakby jej dłoń poruszała się sama, bez udziału myśli. Kot, jakby wyczuwał, że rozmowa dotknęła czegoś istotnego, siedział zupełnie nieruchomo. Nie mruczał. Tylko przylgnął do niej bokiem i co jakiś czas unosił głowę, sprawdzając jej twarz.
— A jeśli… — zaczęła i urwała. — Jeśli pan się myli? Jeśli ja po prostu jestem przemęczona?
— Wtedy straci pani kilka godzin na badania — odpowiedziałem. — Ale jeśli nie?
Nie odpowiedziała od razu. Ścisnęła pasek torby, skinęła głową bardziej do siebie niż do mnie.
— Dobrze — powiedziała w końcu. — Pójdę.
Wyszła z gabinetu, trzymając Marka na rękach, a nie w transporterze. Kot wyciągał szyję, rozglądał się po korytarzu, w stronę drzwi wyjściowych, po czym zerkał na nią, jakby upewniał się, że wszystko jest w porządku. Mały, uparty strażnik.
Minęły niemal trzy tygodnie. W mojej pracy historie nakładają się na siebie, jedna wypiera drugą, więc prawie o niej zapomniałem. Aż pewnego poranka zadzwonił telefon.
— Piotr? To Hanna.
Jej głos był inny. Nie radosny, nie podekscytowany — po prostu żywy.
— Była pani u lekarza — powiedziałem. To nie było pytanie.
— Tak. Naciskałam. Powiedziałam dokładnie to, co pan kazał. Że budzę się w nocy, że źle się czuję, że kot dosłownie wygania mnie z łóżka.
Na chwilę zamilkła.
— Wykryli bezdech senny. Dość poważny. I jeszcze kilka problemów z sercem… Lekarz powiedział wprost, że gdybym przyszła później, mogłoby się to bardzo źle skończyć.
Przymknąłem na moment oczy.
— Teraz mam aparat, maskę, leczenie. Pierwsze noce były koszmarne. Marek był kompletnie zdezorientowany — patrzył na mnie, na rurkę, na dźwięki. Ale mnie nie budził. Siedział obok. Po prostu czuwał.
— A teraz? — zapytałem.
Zaśmiała się krótko, z wyraźną ulgą.
— Teraz śpię. Całą noc. W łóżku. I wie pan, co jest najdziwniejsze?
— Co?
— Marek znów śpi obok mnie. Nie na poduszce. Nie przy nogach. Z pyskiem blisko mojej twarzy. Jak dawniej.
Zawahała się i dodała ciszej:
— A ja… nie mam już wrażenia, że mnie wypędza. Jakby po prostu czekał, aż będzie bezpiecznie.
Tydzień później przyszli jeszcze raz. Oficjalnie na coroczną kontrolę Marka. Nieoficjalnie — myślę, że Hanna chciała się upewnić, że to wszystko naprawdę się wydarzyło.
Marek sam wskoczył na stół, rozejrzał się, rozpoznał mnie i usiadł spokojnie. Ten sam duży, szary kot, ale jakby lżejszy. Albo może to ja patrzyłem inaczej.
— Ani razu mnie już nie uderzył — powiedziała Hanna. — Ani jednej nocy.
— Nie ma takiej potrzeby — odpowiedziałem.
— Wie pan… — odezwała się po chwili. — Lekarz powiedział, że wielu ludzi z bezdechem żyje latami, nie wiedząc o tym. A czasem… po prostu się nie budzą.
Spojrzała na Marka.
— Myślę, że gdyby nie on…
Nie dokończyła. Nie musiała.
Marek zeskoczył ze stołu i podszedł do drzwi, domagając się wyjścia. Jakby uznał, że jego zadanie zostało wykonane.
Kiedy wyszli, pomyślałem po raz kolejny, że zwierzęta nie mają słów, dyplomów ani eleganckich wyjaśnień. Mają jednak coś, co my często gubimy: czujność wobec tego, co się powtarza, co nie pasuje do rytmu, co odbiega od normy.
I nie zastanawiają się, czy wypada obudzić człowieka o trzeciej nad ranem.
Od tamtej pory, gdy ktoś wchodzi do gabinetu i mówi: „Mój kot zachowuje się dziwnie”, nie uśmiecham się pobłażliwie. Najpierw pytam:
— A pani… pan… jak właściwie śpi?
