Marek zatrzasnął drzwi tak mocno, że szklanka na stole zadźwięczała.
— Anna, przestań się ze mną bawić. Co zrobiłaś z kartą?! — krzyknął.
Spojrzałam na niego spokojnie. Po raz pierwszy od lat jego ton nie wywołał we mnie strachu.
— Zablokowałam ją, Marek.
— Jak to zablokowałaś?! — podniósł głos. — Była mi potrzebna! Miałem ważne spotkanie!
Uśmiechnęłam się lekko, prawie niezauważalnie.
— Wiem.
— Co wiesz?!
— Że miałeś rezerwację. Że miałeś zapłacić za kolację. I że znowu obiecywałeś coś, na co cię nie było stać.
Jego twarz się zmieniła. Złość ustąpiła miejsca dezorientacji, a potem czemuś, co przypominało strach.
— Grzebałaś w moim telefonie? — zapytał ciszej.
— Tak.
Zamilkł. Po chwili zaśmiał się krótko, nerwowo.
— Czyli kontrola. Inwigilacja. Nie spodziewałem się tego po tobie.
— Ja też nie spodziewałam się, że będę nazywana „żyłą złota” — odparłam spokojnie.
Słowa zawisły w powietrzu jak stłuczone szkło. Marek znieruchomiał.
— Słyszałaś…
— Wszystko.
Usiadł ciężko na krześle, przetarł twarz dłońmi.
— Anna, nie rozumiesz. To była głupota. Przygoda. Nic nie znaczyła.
— Dla ciebie — poprawiłam go. — Dla mnie znaczyła siedem lat.
Chciał coś powiedzieć, ale się zatrzymał. Wiedział, że każde tłumaczenie zabrzmi żałośnie.
— A Zofia? — zapytał po chwili.
— Wie.
Podniósł gwałtownie głowę.
— Jak to „wie”?
— Wie, kto płacił za kolczyki, kto opłacał restauracje i dlaczego nie dostanie pierścionka na Nowy Rok.
— Napisałaś do niej?! — zerwał się.
— Tak. W przeciwieństwie do ciebie nie kłamałam.
Zaczął chodzić nerwowo po kuchni.
— Zniszczyłaś wszystko, Anna.
— Nie, Marek. To ty wszystko zniszczyłeś. Ja tylko zakręciłam kurek z pieniędzmi.
Zatrzymał się przede mną.
— Czego ty właściwie chcesz?
Wstałam. Nie byłam już od niego mniejsza ani słabsza.
— Chcę odejść. Chcę ciszy. Chcę przestać być wykorzystywana.
— A ja? — zapytał cicho.
— Ty chcesz, żebym została, bo tak jest wygodnie. Ja nie chcę już być wygodna.
Tej nocy spałam na kanapie. On nie przyszedł. Rano spakowałam rzeczy. Niewiele — większość i tak była moja. Marek siedział w salonie, wpatrzony w jeden punkt. Nie próbował mnie zatrzymać.
Gdy zamknęłam walizkę, zapytał:
— Dokąd pójdziesz?
— Do siebie.
— Do siebie? — uśmiechnął się gorzko. — A gdzie to jest?
— Tam, gdzie nie muszę się tłumaczyć.
Wyszłam bez oglądania się za siebie.
Pierwsze dni były dziwne. Cisza w nowym mieszkaniu była głośna. Budziłam się w nocy i przez chwilę nie wiedziałam, gdzie jestem. Potem przypominałam sobie — i oddychało mi się lżej.
Po tygodniu Marek napisał. Długą wiadomość. O tym, że się pogubił, że nie docenił, że może spróbujemy jeszcze raz. Przeczytałam. Skasowałam. Bez odpowiedzi.
Dwa tygodnie później przyszła wiadomość od Zofii:
„Miałaś rację. Przepraszam.”
Tylko tyle. Bez wyjaśnień. Bez próśb. Nie odpisałam.
Zamknęłam telefon i wyszłam na spacer. Nadal był grudzień, ale śnieg nie wydawał się już taki zimny. Miasto było to samo. Ludzie ci sami. Tylko ja byłam inna.
Zaczęłam wracać do rzeczy, które kiedyś odkładałam „na później”. Zapisałam się na kurs, o którym marzyłam od lat. Zaczęłam wychodzić wcześniej z pracy. Kupowałam sobie kwiaty bez okazji. I w końcu — kupiłam czerwoną sukienkę.
Założyłam ją w sylwestra. Sama. Z kieliszkiem wina, stojąc przy oknie. Patrzyłam na fajerwerki i myślałam o tym, jak niewiele potrzeba, żeby wszystko się zmieniło — czasem wystarczy przestać dawać.
Nie byłam już czyjąś żoną. Nie byłam wsparciem. Nie byłam źródłem.
Byłam Anną.
I to wystarczyło.
