Starszy mężczyzna podszedł powoli, lecz pewnym krokiem, aż do stołu obrony. Postawił ciężką torbę na podłodze i bez pośpiechu wyjął z niej grubą, wytartą na brzegach teczkę. Sędzia spojrzała na niego, lekko unosząc brwi.
— Kim pan jest i w jakiej roli pan występuje? — zapytała.
— Nazywam się Adrian Popescu — odpowiedział spokojnym, lecz stanowczym głosem. — Byłem księgowym i wspólnikiem w kilku projektach rodzinnych Michaela. Zostałem wezwany jako świadek, ale wygląda na to, że moje wezwanie „zaginęło”.
Adwokat Michaela natychmiast zerwał się z miejsca.
— Sprzeciw! Nie ma żadnego oficjalnego zawiadomienia —
— Jest — przerwał mu Robert, również wstając. — I możemy to udowodnić.
Adrian otworzył teczkę i starannie ułożył dokumenty na stole: umowy, wyciągi bankowe, poświadczone kopie, wydrukowaną korespondencję.
— Oto dowody na to, że środki wykorzystane do budowy domu nie należały wyłącznie do Michaela — powiedział Adrian, patrząc prosto na sędzię. — Znaczna ich część pochodziła ze wspólnego funduszu, zasilanego również po zawarciu małżeństwa. W tym z kont prowadzonych na nazwisko Emmy.
Emma poczuła, jak drętwieją jej palce. Podniosła wzrok na Michaela. Tym razem nie odwrócił spojrzenia. Był przerażony.
— Co więcej — kontynuował Adrian — istnieje tajna umowa pomiędzy Michaelem a Victorem. Porozumienie podpisane trzy miesiące temu.
Na dźwięk tego imienia na sali zapadła absolutna cisza.
— Zgodnie z tym dokumentem Victor obiecuje Michaelowi dostęp do lukratywnych kontraktów oraz ochronę finansową, pod warunkiem że Michael zainicjuje rozwód przed narodzinami dziecka i uzyska majątek bez podziału.
Sędzia wzięła dokument, uważnie go przeczytała, po czym uniosła wzrok.
— Czy ta umowa jest autentyczna?
— Jest podpisana przez obie strony i poświadczona notarialnie w innej jurysdykcji — odpowiedział Robert. — Posiadamy również potwierdzenie notariusza.
Adwokat Michaela zaczął mamrotać coś o interpretacjach i braku kontekstu, lecz z każdym słowem jego głos tracił pewność siebie.
Michael nagle wstał.
— To kłamstwo! To wszystko jest prowokacją!
— W takim razie proszę to wyjaśnić — powiedział spokojnie Adrian, wyciągając ostatni dokument. — Wykaz połączeń i wiadomości.
Emma rozpoznała datę. To była noc, kiedy Michael wrócił „odmieniony”.
Sędzia uderzyła młotkiem.
— Proszę o zachowanie porządku na sali. Panie Michael, ostrzegam pana.
Michael opadł ciężko na krzesło. Ramiona mu opadły, spojrzenie zgasło. Po raz pierwszy nie wyglądał na pewnego siebie.
— W świetle nowych dowodów — powiedziała sędzia po kilku minutach analizy dokumentów — sąd zawiesza pierwotne rozstrzygnięcie. Stwierdzono wyraźne przesłanki wskazujące na próbę oszustwa oraz celowe działanie na szkodę jednej ze stron, znajdującej się w szczególnie wrażliwej sytuacji.
Emma poczuła, jak oczy napełniają jej się łzami. Nie ze strachu. Z ulgi.
— Do czasu zakończenia postępowania wszystkie aktywa zostają objęte zabezpieczeniem, a pozwany zobowiązany jest do zapewnienia pełnego wsparcia finansowego swojej ciężarnej żonie, w tym mieszkania oraz pokrycia kosztów leczenia.
Michael przełknął ślinę.
— Rozprawa zostaje odroczona — zakończyła sędzia. — O kolejnym terminie strony zostaną powiadomione.
Na sali podniosły się głosy, ludzie zaczęli wstawać. Emma pozostała jeszcze przez chwilę na miejscu, przytłoczona emocjami. Robert podszedł do niej i delikatnie położył dłoń na jej ramieniu.
— To koniec — szepnął. — Przynajmniej tej najtrudniejszej części.
— Dziękuję… — powiedziała drżącym głosem. — Bez ciebie—
— Nie mnie dziękuj — przerwał jej, dyskretnie wskazując Adriana. — Wybrał prawdę, nawet jeśli zbyt długo milczał.
Adrian podszedł do Emmy.
— Przepraszam, że nie pojawiłem się wcześniej. Bałem się. Victor to niebezpieczny człowiek.
— Przyszedł pan wtedy, kiedy było trzeba — odpowiedziała cicho.
Michael minął ich bez słowa. Nie miał już w sobie tej chłodnej pewności siebie. Wyglądał na małego, zagubionego.
Gdy Emma wyszła z budynku, powietrze na zewnątrz wydało jej się lżejsze. Położyła dłoń na brzuchu i po raz pierwszy od dawna się uśmiechnęła.
— Będzie dobrze — wyszeptała. — Obiecuję ci.
Gdzieś za jej plecami zamknęły się drzwi. Ale tym razem nie dla niej.
