Jej ojciec wydał ją za mąż za żebraka, ponieważ urodziła się niewidoma – a to, co wydarzyło się później, odebrało wszystkim mowę.
Zainab nigdy nie widziała świata, ale czuła jego okrucieństwo z każdym oddechem. Urodziła się niewidoma w rodzinie, która ponad wszystko ceniła urodę.Jej dwie siostry podziwiano za urzekające oczy i wdzięczne sylwetki, podczas gdy Zainab traktowano jak ciężar, wstydliwy sekret ukrywany za zamkniętymi drzwiami. Jej matka zmarła, gdy miała zaledwie pięć lat, a od tamtej chwili ojciec się zmienił. Stał się zgorzkniały, zawistny i okrutny – zwłaszcza wobec niej. Nigdy nie nazywał jej po imieniu, mówił na nią „to coś”. Nie chciał jej przy stole podczas rodzinnych posiłków ani w pobliżu, gdy przychodzili goście. Wierzył, że jest przeklęta, a kiedy Zainab skończyła 21 lat, podjął decyzję, która miała złamać to, co pozostało z jego już dawno zniszczonego serca.
Pewnego ranka ojciec wszedł do jej małego pokoju, gdzie Zainab siedziała cicho, przesuwając palcami po brajlowskich stronach zniszczonej książki, i położył na jej kolanach złożony kawałek materiału.
– Jutro wychodzisz za mąż – powiedział chłodno.
Zainab znieruchomiała. Te słowa nie miały sensu. Wyjść za mąż? Za kogo?
– To żebrak z meczetu – ciągnął ojciec. – Ty jesteś niewidoma, on biedny. Dobre dopasowanie.
Poczuła, jak krew odpływa jej z twarzy. Chciała krzyczeć, ale żaden dźwięk nie wydobył się z jej ust. Nie miała wyboru. Ojciec nigdy nie dawał jej wyboru.
Następnego dnia została wydana za mąż w małej, pośpiesznej ceremonii. Oczywiście nigdy nie zobaczyła jego twarzy, a nikt nie odważył się jej opisać. Ojciec popchnął ją w stronę mężczyzny i kazał ująć jego ramię. Posłuchała, jakby była duchem we własnym ciele. Wszyscy śmiali się za zasłoniętymi ustami, szepcząc: „Ślepa dziewczyna i żebrak”. Po ceremonii ojciec wręczył jej małą torbę z kilkoma ubraniami i odepchnął z powrotem w stronę mężczyzny.
– Teraz to twój problem – rzucił i odszedł, nawet się nie oglądając.
Żebrak, którego imię brzmiało Yusha, prowadził ją w milczeniu drogą. Przez długi czas nic nie mówił. Doszli do małej, rozpadającej się chaty na skraju wioski. Pachniało tam wilgotną ziemią i dymem.
– To niewiele – odezwał się łagodnie Yusha. – Ale będziesz tu bezpieczna.
Usiadła na starej macie w środku, powstrzymując łzy. To miało być jej życie – niewidoma dziewczyna, wydana za żebraka, w chacie zbudowanej z błota i nadziei.
Ale pierwszej nocy wydarzyło się coś dziwnego.
Yusha przygotował herbatę delikatnymi dłońmi. Oddał jej swój płaszcz i spał przy drzwiach, jak pies stróżujący u boku królowej. Rozmawiał z nią tak, jakby naprawdę się o nią troszczył: pytał, jakie historie lubi, o czym marzy, jakie jedzenie wywołuje uśmiech na jej twarzy. Nikt nigdy wcześniej o to nie pytał.
Dni zamieniały się w tygodnie. Yusha towarzyszył jej codziennie rano nad rzekę, opisując słońce, ptaki i drzewa tak poetycko, że Zainab zaczynała czuć, jakby widziała je jego słowami. Śpiewał jej, gdy prała ubrania, a nocami opowiadał historie o gwiazdach i odległych krainach. Po raz pierwszy od lat zaśmiała się. Jej serce zaczęło się otwierać. I w tej dziwnej, małej chacie wydarzyło się coś niespodziewanego: Zainab zakochała się.
Pewnego popołudnia, gdy sięgnęła po jego dłoń, zapytała:
– Czy zawsze byłeś żebrakiem?
Zawahał się. Potem cicho odpowiedział:
– Nie zawsze tak było.
Ale nigdy nie powiedział nic więcej. A Zainab nie nalegała.
Aż do pewnego dnia.
Poszła sama na targ po warzywa. Yusha dał jej dokładne wskazówki i zapamiętała każdy krok. Ale w połowie drogi ktoś gwałtownie chwycił ją za ramię.
– Ślepa szczuro! – syknął głos. To była jej siostra, Amina. – Nadal żyjesz? Nadal udajesz żonę żebraka?
Łzy napłynęły Zainab do oczu, ale nie dała się złamać.
– Jestem szczęśliwa – odpowiedziała.
Amina roześmiała się szyderczo. – Nawet nie wiesz, jak on wygląda. To śmieć. Tak jak ty.
A potem wyszeptała coś, co złamało serce Zainab.
– On nie jest żebrakiem. Zostałaś oszukana.
Zainab wróciła do domu w zamęcie. Czekała do zmroku, a gdy Yusha wrócił, zapytała go ponownie, tym razem stanowczo:
– Powiedz mi prawdę. Kim naprawdę jesteś?
Wtedy uklęknął przed nią, ujął jej dłonie i powiedział:
– Nie powinnaś się jeszcze dowiedzieć. Ale nie mogę już dłużej kłamać.
Jego serce biło szybko. Wziął głęboki oddech.
– Nie jestem żebrakiem. Jestem synem emira.
Świat Zainab zaczął wirować, gdy próbowała przyswoić jego słowa. „Jestem synem emira”. Jej umysł odtwarzał każdą wspólną chwilę – jego dobroć, cichą siłę, historie, które były zbyt żywe jak na zwykłego żebraka – i teraz rozumiała dlaczego. On nigdy nie był żebrakiem. Jej ojciec wydał ją nie za żebraka, lecz za księcia w przebraniu.
Zainab usiadła, nogi odmówiły jej posłuszeństwa. Serce rozdarte było między miłością a bólem. Yusha znów uklęknął obok.
– Nie chciałem cię zranić. Przybyłem do wioski w przebraniu, bo miałem dość kandydatek kochających tron, a nie człowieka. Usłyszałem o niewidomej dziewczynie odrzuconej przez ojca. Obserwowałem cię z daleka tygodniami, zanim poprosiłem o twoją rękę, udając żebraka. Wiedziałem, że on się zgodzi, bo chciał się ciebie pozbyć.
Łzy spływały po policzkach Zainab. Ból odrzucenia przez ojca mieszał się z niedowierzaniem, że ktoś posunął się tak daleko, by znaleźć serce czyste jak jej.
– A więc co teraz? – zapytała tylko. – Co będzie dalej?
Yusha delikatnie ujął jej dłoń. – Teraz pójdziesz ze mną, do mojego świata, do pałacu.
– Ale ja jestem niewidoma. Jak mogę być księżniczką? – wyszeptała.
– Już jesteś księżniczką – odpowiedział z czułością.
Nazajutrz przed chatą zatrzymała się królewska kareta. Strażnicy w czarno-złotych szatach ukłonili się Yuszy i Zainab. Mocno trzymając jego ramię, ruszyła ku pałacowi.
Kiedy przybyli, tłum już czekał. Ludzie zdumieni byli powrotem zaginionego księcia, a jeszcze bardziej tym, że przywiózł ze sobą niewidomą dziewczynę. Matka Yushy, królowa, podeszła i długo wpatrywała się w Zainab. Ta jednak ukłoniła się z szacunkiem. Yusha stanął u jej boku i oświadczył:
– To jest moja żona, kobieta, którą wybrałem, ta, która dostrzegła moją duszę, gdy nikt inny tego nie potrafił.
Królowa milczała przez chwilę, a potem objęła Zainab. – A więc to moja córka – powiedziała. Zainab niemal zemdlała z ulgi. Yusha ścisnął jej dłoń i szepnął:
– Mówiłem ci, jesteś bezpieczna.
Tamtej nocy, stojąc przy oknie królewskich komnat, słuchała odgłosów pałacu. Jej życie zmieniło się w jeden dzień. Już nie była „tym czymś” zamkniętym w ciemnym pokoju. Była żoną, księżniczką, kobietą kochaną nie za urodę, lecz za duszę.
Następnego ranka została wezwana na dwór. Zgromadzili się dostojnicy i możni. Niektórzy szydzili, gdy wchodziła z Yushą, ale ona trzymała głowę wysoko. Wtedy wydarzył się niespodziewany zwrot. Yusha stanął przed wszystkimi i oznajmił:
– Nie przyjmę korony, dopóki moja żona nie zostanie zaakceptowana i uhonorowana w tym pałacu. A jeśli nie – odejdę razem z nią.
Szmer przeszedł przez salę. Zainab serce biło mocno. Spojrzała na niego i wyszeptała:
– Czy naprawdę oddałbyś tron dla mnie?
Spojrzał na nią z ogniem w oczach. – Już raz to zrobiłem. Zrobiłbym to znowu.
Królowa wstała. – Niech będzie wiadome: od tej chwili Zainab nie jest tylko twoją żoną. Jest księżniczką Zainab z Domu Królewskiego. Każdy, kto ją zlekceważy, lekceważy koronę.
