Brenda była zdezorientowana, gdy żona jej zmarłego syna zaprzeczyła, że ją zna, a potem osłupiała, gdy odwiedziła grób syna i zobaczyła nagrobek synowej tuż obok. Szukała odpowiedzi u najlepszego przyjaciela syna, ale jego podejrzane zachowanie zmusiło ją do samodzielnego rozwiązania zagadki.
Christopher miał zaledwie 27 lat, gdy zginął w tragicznym wypadku, pozostawiając swoją matkę, Brendę, pogrążoną w bezdennym oceanie żalu. Jej świat pogrążył się w ciemności po jego śmierci, a jej zdrowie znacznie się pogorszyło.
Teraz, po roku spędzonym w klinice, Brenda przejechała setki kilometrów, by odwiedzić grób syna. Dźwigając ciężar żalu, którego nie da się wyrazić słowami, wysiadła na stacji metra w mieście, w którym Chris żył, zginął i został pochowany.
Gdy Brenda zmierzała w stronę wyjścia ze stacji, dostrzegła znajomą twarz w tłumie: swoją owdowiałą synową, Harper. Brenda planowała spotkać się z Harper po wizycie na cmentarzu, więc ruszyła za młodą kobietą, chcąc ją zaskoczyć.
— Harper! Harper? Zaczekaj chwilę! — zawołała, klepiąc ją po ramieniu.
— Nie jestem Harper. Pomyliła mnie pani z kimś! — odpowiedziała młoda kobieta z arogancją, strzepując dłoń Brendy i szybko oddalając się.
To dziwne! — pomyślała Brenda. — Moje oczy mnie nie mylą. Ma te same oczy… ten sam kolor włosów… i głos. To była Harper!
Ale kobieta zniknęła w tłumie. Brenda złapała taksówkę przed stacją i ruszyła na cmentarz. Całą drogę prześladowało ją to spotkanie — nie potrafiła pojąć, dlaczego Harper zachowała się tak dziwnie.
— Proszę pani… dojechaliśmy — powiedział taksówkarz, zatrzymując się przed bramą cmentarza, wyrywając Brendę z zamyślenia.
Cisza była przytłaczająca, gdy Brenda szukała grobu Christophera. Gdy go odnalazła, zalała się łzami, głaszcząc drżącymi rękami jego nagrobek.
Nagle ogarnęło ją niedowierzanie, gdy jej wzrok padł na sąsiedni grób.
Napis wyryty na nagrobku ją przeraził:
„W ukochanej pamięci Harper S.
8 stycznia 1995 – 3 grudnia 2020
Na zawsze kochana, na zawsze tęskniona.
Spoczywaj w pokoju.”
— O Boże… Harper zmarła w zeszłym tygodniu i nikt mnie o tym nie poinformował?! — wyszeptała Brenda, nie mogąc uwierzyć własnym oczom.
W jej umyśle natychmiast pojawiło się dręczące pytanie: „Jeśli Harper nie żyje, to kim była ta dziewczyna w metrze?”
Brenda ocknęła się z zamyślenia, gdy usłyszała dźwięk grabiącego liście. Opodal pracował dozorca cmentarza. Brenda podeszła do niego i zapytała, czy może jej coś powiedzieć o pogrzebie Harper.
Mężczyzna zapalił papierosa i westchnął, wypuszczając dym w powietrze.
— Odbył się w zeszłym tygodniu. To było dziwne… Nie było żadnych żałobników, tylko pracownicy zakładu pogrzebowego. Przywieźli trumnę, pochowali ją, postawili prosty nagrobek i odjechali. To nawet nie był prawdziwy pogrzeb.
— Czy ktoś odwiedzał jej grób po tym wszystkim? — zapytała Brenda z marsową miną.
— Z tego, co wiem — nie, proszę pani — odparł. — Pracuję tu cały dzień, mieszkam na terenie cmentarza. Mam oko na wszystko i nie widziałem, by ktoś odwiedzał jej grób.
— Dobrze… dziękuję — powiedziała Brenda i odwróciła się. Nic nie miało sensu.
Zaintrygowana tajemnicą śmierci swojej synowej, Brenda postanowiła odwiedzić Jake’a — najlepszego przyjaciela swojego zmarłego syna i jego wspólnika w interesach.
Jake był zaskoczony, gdy niespodziewanie zobaczył na progu matkę swojego najlepszego przyjaciela. Uśmiechnęła się do niego. Zaprosił ją do środka, ale Brenda natychmiast wyczuła jego napięcie.
Kiedy weszła do środka, zauważyła walizki w salonie i od razu zapytała Jake’a o plany wyjazdowe.
— Wyjeżdżam z tego stanu, pani Sutton. To był ciężki rok po śmierci Chrisa — powiedział Jake, z wyraźnym rozczarowaniem i niepokojem na twarzy. — Firma zbankrutowała, więc postanowiłem przenieść się gdzieś daleko, zostawić za sobą cały ten bałagan.
— Jak to możliwe, że firma zbankrutowała, Jake? — zapytała Brenda podejrzliwie.
— Co się dzieje? Widziałam grób Harper obok grobu mojego syna. Nikt mi nawet nie powiedział, że nie żyje! Powiedz mi… co się stało z moją synową? Jak zmarła?
— Pani Sutton, ja… ja nie chciałem pani niepokoić. Po śmierci Chrisa była pani zdruzgotana. Gdy dowiedziałem się, że spędzi pani rok w szpitalu, bałem się, że pani stan się pogorszy, jeśli dowie się pani o kłopotach finansowych firmy… i o tym, co zrobiła Harper — powiedział Jake, pogłębiając niepokój Brendy.
— Co zrobiła Harper, Jake? — zapytała. — Chcę wiedzieć wszystko.
Jake wziął głęboki oddech.
— Po śmierci Chrisa to Harper odziedziczyła firmę, ale odmówiła jej prowadzenia, bo nie znała się na biznesie. Więc, za obopólną zgodą, to ja przejąłem zarządzanie, bo i tak byłem wspólnikiem Chrisa.
— Szczerze mówiąc, interes sięgnął dna po śmierci twojego syna. Byliśmy o krok od ogłoszenia bankructwa, gdy Harper zaproponowała, żeby poszukać inwestorów i wziąć kredyty, żeby uratować firmę — wyjaśnił Jake.
— Ale… mówiłeś, że Harper nie chciała mieć nic wspólnego z firmą — powiedziała Brenda, czując, jak narasta w niej podejrzenie.
— Tak, ale wszyscy byliśmy zdesperowani. Zgodziliśmy się na jej pomysł. Tyle że tydzień temu Harper wypłaciła z konta pięć milionów dolarów i uciekła. Policja zaczęła jej szukać.
— O Boże! Harper ukradła te pieniądze?! — Brenda zaniemówiła z niedowierzania. Trudno było jej zaakceptować, że żona jej zmarłego syna zniszczyła jego ciężką pracę po jego śmierci.
— Nie spodziewaliśmy się, że tak nas zdradzi, ale zapłaciła za to cenę — dodał Jake. — Policja znalazła spalony samochód, który spadł z urwiska przy lesie. To był samochód Harper. Zginęła na miejscu w tragicznym wypadku.
— Co? O Boże… — jęknęła Brenda.
— Policja odzyskała całkowicie spalone ciało kobiety z zawieszką z literą „H” należącą do Harper. Znaleziono też zwęglone resztki banknotów. Cała reszta została doszczętnie spalona… sprawę zamknięto jako nieszczęśliwy wypadek.
— Jezu… Harper wszystko zrujnowała — powiedziała Brenda. — Ale zaraz… co z pracą Christophera? Przecież to nie ma sensu, że firma zbankrutowała po jego śmierci.
— Rozumiem pani frustrację, pani Sutton — powiedział Jake. — Ale sytuacja wymknęła się spod kontroli. Harper zapłaciła wysoką cenę za swoje czyny, ale jej pogrzeb był godny. Przyszło wielu gości, wszyscy opłakiwali jej tragiczną śmierć… mimo tego, co nam zrobiła.
— Pogrzeb Harper?? — Brenda zmarszczyła brwi. Pracownik cmentarza powiedział jej, że nikt nie przyszedł na pogrzeb Harper. Coś tu bardzo śmierdziało. Niepokój Jake’a i jego nagła decyzja o wyjeździe z miasta tylko wzmocniły jej podejrzenia.
— Eee… o której masz lot, Jake? — zapytała.
— Jutro rano… o szóstej — odpowiedział.
— Nie masz nic przeciwko, żebym została tu na noc? — zapytała Brenda, już obmyślając plan. — Niezbyt dobrze czuję się z myślą o samotnym noclegu w hotelu w obcym mieście.
Jake zawahał się, ale w końcu się zgodził i zaprowadził ją do pokoju gościnnego. Brenda zgasiła światło, ale nie zmrużyła oka. Czekała nerwowo, aż zgasną światła w sypialni Jake’a, żeby móc zacząć szukać wskazówek.
Gdy Jake zasnął, Brenda zeszła do salonu i zaczęła przeszukiwać jego bagaże. Ręce jej drżały z lęku i niepokoju. Co jeśli Jake tylko udawał, że śpi? Co jeśli przyłapie ją na grzebaniu? Te myśli ją prześladowały. Ale była zdeterminowana, by poznać prawdę.
To, co odkryła, przerosło jej najgorsze koszmary — w ukrytej przegródce znalazła dwa fałszywe paszporty. Jeden ze zdjęciem jej rzekomo „zmarłej” synowej Harper, ale pod innym imieniem.
— Sarah? Kogo ty próbujesz oszukać, Harper? — mruknęła Brenda.
— John? — Jej twarz stężała, gdy zobaczyła zdjęcie Jake’a pod innym nazwiskiem. — Co tu się dzieje? Czy oni są zamieszani w coś znacznie poważniejszego… coś, czego nawet nie jestem w stanie sobie wyobrazić?
Znalazła też dwa bilety lotnicze do Londynu na fałszywe nazwiska. Brenda poczuła, jak ogarnia ją złe przeczucie.
Jake i jego wspólniczka — Sarah, czyli tak naprawdę Harper — szykowali coś bardzo nieczystego. Trzeba było działać.
Szybko odłożyła rzeczy na miejsce i pobiegła do apteki na końcu ulicy. Kilka minut później wróciła do domu Jake’a z tabletkami nasennymi.
O piątej rano, gdy Jake zbiegł na dół, Brenda była już w kuchni i robiła śniadanie.
— Dzień dobry, Jake! Zjedz coś przed podróżą! — uśmiechnęła się ciepło. — Proszę, twój sok pomarańczowy.
— Dziękuję, pani Sutton, to bardzo miłe — Jake wypił sok z podanego przez nią szklanki. — Smakuje… yyy… dobrze…
Około dwadzieścia minut później Jake zasnął na kanapie, dokładnie tak, jak Brenda chciała. Harper nie mogła polecieć bez paszportu i biletu, więc Brenda musiała teraz poczekać, aż zadzwoni lub napisze.
— Co tak długo? Już 5:30 — mruknęła pod nosem.
Nagle w ciszy rozległ się dźwięk telefonu. Na ekranie pojawiło się imię „Sarah”. Brenda nie odebrała. Po chwili przyszła wiadomość:
„Jak mogłeś zaspać, idioto?! Zapomniałeś, że dziś lecimy do Londynu? Biorę taksówkę i zaraz będę u ciebie.”
— No to chodź… CZEKAM NA CIEBIE, HARPER! — Brenda uśmiechnęła się złowieszczo, chowając się za drzwiami wejściowymi. Po około trzydziestu minutach przez wizjer zobaczyła podjeżdżającą taksówkę. Szybko zadzwoniła na policję.
Drzwi skrzypnęły i Harper weszła do środka. Brenda zamarła. Jej synowa żyła!
— Jake! Żartujesz sobie? Wstawaj! — warknęła Harper do nieprzytomnego Jake’a na kanapie. Wtedy odezwał się znajomy głos zza jej pleców.
— KOGOŚ SZUKASZ, HARPER? — zapytała Brenda i uderzyła ją w głowę wazonem.
Harper osunęła się na podłogę i straciła przytomność. Chwilę później Brenda usłyszała syreny policyjne i wybiegła na zewnątrz. Wyjaśniła funkcjonariuszom sytuację, pokazując fałszywe paszporty i bilety. Jake i Harper trafili do szpitala, a potem do aresztu na przesłuchanie.
Jake nie chciał przyznać się do winy, ale Harper poszła na ugodę, gdy dowiedziała się, że może dostać łagodniejszy wyrok.
— Przekupiliśmy pracownika kostnicy i ukradliśmy ciało bezdomnej kobiety. Posadziliśmy je w moim samochodzie, założyliśmy jej moją złotą zawieszkę, a potem podpaliliśmy auto… Następnie zepchnęliśmy je z urwiska, żeby wyglądało to na wypadek.
— A co z pieniędzmi, które ukradliście? — detektyw spojrzał jej prosto w oczy.
— Te pięć milionów przelaliśmy na nowe konta… Myśleliśmy, że wszystko mamy dopięte — paszporty, konta, bilety… Myśleliśmy, że nam się uda. Ale… — Harper zamilkła i rozpłakała się, chowając twarz w dłoniach skute kajdankami.
