Sprzedawczyni doprowadziła moją żonę do łez, kiedy zgłosiła się na rozmowę o pracę, twierdząc, że nie jest „wystarczająco ładna”. Bardzo mnie to zabolało, więc postanowiłem dać tej asystentce nauczkę.
Moja żona Emma kocha modę i ma nieskazitelny gust. Choć pracowała w różnych branżach, od zawsze marzyła o karierze w handlu detalicznym. Niedawno zdecydowała się pójść za głosem serca. Pewnego dnia zobaczyła w witrynie znanego sklepu z bielizną ogłoszenie: „Zatrudnimy”. Podekscytowana weszła zapytać o szczegóły, ale została brutalnie spławiona słowami: „Spójrz, kochanie, nie sądzę, żebyś była wystarczająco ładna do tej pracy. NIE MA SZANS. Nawet nie próbuj, okej?” Emma wróciła do domu załamana i zapłakana.
Widok jej zrozpaczonej złamał mi serce i wpadłem w złość. Skontaktowałem się z moim przyjacielem Mikiem, który pracuje w branży modowej, i razem uknuliśmy plan. Poszedłem do sklepu, udając klienta szukającego bielizny dla żony. Asystentka, chętna na prowizję, natychmiast się mną zainteresowała. Po krótkiej rozmowie wyszedłem „zadzwonić”.
Wtedy pojawił się Mike, przedstawiając się jako łowca talentów. Przyjrzał się asystentce, po czym bezceremonialnie stwierdził: „Nie sądzę, żebyś pasowała do tego, czego szukamy.” Następnie zwrócił się do mnie, mówiąc, że mógłbym zostać modelem, i pochwalił Emmę jako idealną kandydatkę do kampanii. Mina asystentki — bezcenna.
Później Emma spotkała się z Mikiem. Choć nie zdecydowała się na karierę modelki, całe doświadczenie dodało jej pewności siebie. Tydzień później przechodziliśmy obok tamtego sklepu, a Emma szła z podniesioną głową. Czasem najlepszą zemstą jest podniesienie tych, których kochamy, i pomoc im w dostrzeżeniu ich prawdziwej wartości.
