Ciało Eliego wyleciało do tyłu, uderzając w beton z ohydnym łoskotem.
Nie zapłakał.
Nie poruszył się.
Wszystko we mnie zamilkło.
Upadłam obok niego, sprawdzając puls i oddech. Żył — ale ledwo przytomny. Uraz głowy.
Wokół ludzie stali sparaliżowani.
Lisa stała tam, dysząc ciężko.
— Był niegrzeczny — mruknęła.
Nie sprzeczałam się.
Wyjęłam telefon i zadzwoniłam po karetkę.
Lisa zaśmiała się.
— Śmiało. Mój tata rządzi tym miastem. Wierzysz, że im uwierzą?
Nie odpowiedziałam.
Gdy przyjechała policja, jej ojciec — szef Reynolds — wkroczył, jakby był właścicielem całego miejsca.
Lisa podbiegła do niego, opowiadając swoją wersję wydarzeń.
Nie zadawał pytań. Nie sprawdził stanu Eliego. Nie zapytał nikogo innego.
Ruszył prosto w moją stronę.
— Jesteś aresztowana — ryknął.
— Za co?
— Za wywołanie zamieszania. Narażanie dziecka na niebezpieczeństwo.
Spotkałam jego wzrok.
— Twoja córka znokautowała mojego syna.
— Uważaj na ton — warknął, sięgając po kajdanki.
Potem zablokował ratowników przed wejściem.
To wystarczyło.
Powoli wstałam i sięgnęłam do kieszeni.
Lisa wrzasnęła:
— Ma coś!
Nie był to jednak żaden oręż.
To był mój dowód.
Otworzyłam go.
Cztery srebrne gwiazdy spojrzały na niego.
GENERAŁ CLAIRE DONOVAN.
Kolor spłynął z jego twarzy.
Zamarł całkowicie.
Ręka opadła, kajdanki wypadły mu z dłoni.
— Właśnie zagroziłeś starszemu oficerowi — powiedziałam spokojnie. — I blokujesz opiekę medyczną nad dzieckiem.
Pewność siebie legła w gruzach.
Za nim Lisa parsknęła:
— Tato, co robisz? Aresztuj ją!
Odwrócił się, panika w oczach.
— Bądź cicho!
Potem spojrzał na mnie znowu — drżąc.
— Proszę… nie wiedziałem…
— Nie musiałeś — odparłam chłodno. — Prawo wciąż obowiązuje.
Potem wydałam jedno polecenie.
— Aresztuj ją.
Minuty później Lisa wrzeszczała w kajdankach — założonych przez własnego ojca.
Eli został wniesiony do karetki.
Sięgnęłam do żaru i wyciągnęłam medal.
Wstążka zniknęła. Metal był zwęglony.
Ale nie pękł.
W szpitalu Eli obudził się kilka godzin później.
— Mamo… twój medal…
Położyłam spaloną gwiazdę obok niego.
— Wciąż tu jest — powiedziałam delikatnie. — I my też.
Uśmiechnął się słabo.
— Byłaś dzielna dzisiaj — dodałam.
Ścisnął moją dłoń.
W tym cichym pokoju stopień nie miał znaczenia.
Liczył się tylko jeden tytuł.
Mama.
