Elżbieta zmrużyła oczy i poprawiła torebkę na ramieniu, jakby przygotowywała się do kolejnego ataku.
— Bo to mieszkanie należy do Pawła. To była własność naszej rodziny, a teraz on ma żonę. Naturalne, że powinni tu mieszkać.
Anna przez chwilę patrzyła na nią w milczeniu, jakby próbowała pojąć nie tyle słowa, co logikę stojącą za nimi.
— Naprawdę? — spytała spokojnie. — A w jakim systemie prawnym to działa?
Elżbieta prychnęła.
— Nie udawaj, że nie rozumiesz. Doskonale wiesz, o co chodzi.
— Właśnie że nie — odpowiedziała Anna, odkładając łopatkę na blat, jakby symbolicznie kończyła pewien etap. — Bo jeśli dobrze pamiętam, mieszkanie zostało kupione na moje nazwisko. Kredyt jest na mnie. Raty płaciłam ja. Nawet wtedy, kiedy twój syn „szukał siebie”.
Na twarzy Elżbiety pojawił się cień niepewności.
— Paweł też coś dokładał…
— Do czego dokładnie? — przerwała Anna, nie podnosząc głosu. — Do wycierania kanapy? Do rozładowywania baterii w telefonie?
Zapanowała cisza. Tylko patelnia cicho skwierczała na kuchence.
Elżbieta odchrząknęła.
— To nie ma znaczenia. On jest mężczyzną, a ty byłaś jego żoną. Powinnaś zrobić krok w tył.
Anna uśmiechnęła się lekko.
— I zrobiłam. Nazywa się to rozwód.
Słowa zawisły w powietrzu, proste i ciężkie jednocześnie.
— Tak czy inaczej, do piątku…
— Nie — powiedziała Anna.
Jedno słowo. Spokojne, ale niepodważalne.
Elżbieta aż uniosła brwi.
— Słucham?
— Nigdzie się nie wyprowadzam. Ani w piątek, ani później. To mieszkanie jest moje. Prawnie, formalnie i faktycznie. Mogę pokazać dokumenty, jeśli to coś zmieni.
Elżbieta zrobiła krok w jej stronę.
— Ty chyba żartujesz.
— Wcale nie. Myślę tylko, że ktoś przekazał ci bardzo wybiórcze informacje.
W tym momencie telefon Anny zawibrował na stole. Spojrzała na ekran: „Paweł”.
Westchnęła cicho i odebrała, włączając głośnik.
— Tak?
— Anka… — głos Pawła był napięty. — Mama do ciebie przyszła?
Anna spojrzała na Elżbietę.
— Tak. Jest tutaj. Z fikusem i ambitnym planem przejęcia nieruchomości.
Krótka cisza.
— Mamo — powiedział Paweł ostrzej — mówiłem ci, żebyś tam nie szła!
Elżbieta zacisnęła usta.
— Paweł, powiedz jej, jak jest! Powiedz, że ma się wyprowadzić!
Po drugiej stronie rozległo się ciężkie westchnienie.
— Mamo… to mieszkanie nie jest moje.
Cisza w kuchni zrobiła się niemal namacalna.
— Jak to nie jest? — głos Elżbiety podniósł się o ton.
— Normalnie. Jest na Anię. Ja nie mam do niego żadnych praw. Mówiłem ci.
Elżbieta zamrugała szybko.
— Ale… przecież tam mieszkałeś…
— Mieszkałem. To nie znaczy, że było moje.
Anna oparła się o blat, słuchając bez emocji.
— I gdzie oni teraz mają mieszkać? — zapytała Elżbieta bezradnie.
— Nie wiem, mamo. Ale na pewno nie u mojej byłej żony.
Zapadła cisza.
Po chwili Anna odezwała się spokojnie:
— Paweł, przy okazji. Kiedy zabierzesz swoje rzeczy z balkonu? Opony i wędka trochę przeszkadzają.
Krótka pauza.
— No… może w przyszłym tygodniu…
— W porządku. Tylko daj znać wcześniej. Dzisiaj wymieniam zamki.
Elżbieta aż drgnęła.
— Co?!
Anna zakończyła połączenie i odłożyła telefon.
— Tak. Wymieniam zamki. To mój dom. Wolę uniknąć kolejnych… niespodziewanych wizyt.
Elżbieta wyglądała teraz zupełnie inaczej niż na początku. Jakby nagle straciła grunt pod nogami.
— Ja tylko chciałam pomóc… — powiedziała ciszej.
Anna skinęła głową.
— Wierzę. Ale pomoc zwykle zaczyna się od pytania, a nie od rozkazu.
Elżbieta spojrzała na fikusa, potem na drzwi.
— Chyba… powinnam już iść.
— Chyba tak — odpowiedziała Anna spokojnie.
Elżbieta wzięła doniczkę, zawahała się przez moment, jakby chciała coś jeszcze powiedzieć, ale ostatecznie odwróciła się i wyszła.
Drzwi zamknęły się cicho.
W mieszkaniu znów zapanowała cisza. Patelnia nadal lekko skwierczała, przypominając o przerwanym poranku.
Anna wróciła do kuchni, wyłączyła gaz i spojrzała na naleśniki.
— No proszę — mruknęła pod nosem — przynajmniej wy nie próbujecie mnie eksmitować.
Usiadła przy stole, nalała sobie kawy i po raz pierwszy tego dnia naprawdę się uśmiechnęła.
Niektóre historie kończą się trzaskiem drzwi i wielkimi słowami. Inne — cichą decyzją, nowym zamkiem w drzwiach i talerzem ciepłych naleśników.
I czasem właśnie to wystarcza.
